Joep's Blog:

Daniël: maandag 14 maart 2011

mrt 14

Geplaatst door:
maandag 14 maart 2011 19:56  RssIcon

Beste vrienden, familie, collega’s en kennissen,

Het is inmiddels al weer tweeënhalve week geleden dat ik het telefoontje kreeg dat papa’s auto bij de Hedelse brug gesignaleerd was. Een telefoontje dat mijn leven op z’n kop zou zetten. Het begin van tweeënhalve week wachten en zenuwen, ijsberen en peinzen, huilen en balen. Maar ook tweeënhalve week van mooie herinneringen, liefde en lachen. Een rollercoaster van emoties, een slechte B-film waar maar geen einde aan komt.

En toch: life goes on. Hoe moeilijk dat ook is. Ik ben op mijn werk geweest – aan de goeie kant van de bar, dat wel – en ook de Bossche kroegen heb ik weer van binnen bekeken. Ik kom veel fijne mensen tegen, iedereen leeft mee. Ik verbaas me telkens weer over het aantal mensen dat papa kent. Zijn vermissing heeft een enorme impact. En elke blijk van medeleven maakt me sterker. Ik kan het gebruiken. Zonder de steun van vrienden en familie had ik nooit overeind kunnen blijven.

Afgelopen week ben ik ook voor het eerst weer bij de brug wezen kijken. Met een knoop in mijn maag ben ik erheen gereden, maar het viel me uiteindelijk niet tegen. Het zonnetje scheen, de vogeltjes floten. Het heeft me goed gedaan, de negatieve associaties van de eerste dag zijn grotendeels gewist. Wat niet wegneemt dat café Treurenburg nooit mijn stamkroeg zal worden.

Nu ik mijn gewone leventje weer een klein beetje aan het oppakken ben, merk ik ook hoe erg papa daarin verweven is. Hij is overal, met z’n foto’s en zijn spullen maar ook in mijn eigen doen en laten.

Ik wil nog zo veel vragen stellen en hem vertellen wat ik de laatste dagen heb meegemaakt. Maar dat gaat niet. Ik mis ‘m. En niet een beetje.

Daniel

Labels:
Categorieën:

35 opmerkingen tot heden...


Lieverd, je bent een kanjer, ik ben trots op je!

Door Mieke op   maandag 14 maart 2011 8:47

Daniel, jongen wat ben je toch een kanjer!
Kon ik maar iets van je verdriet overnemen.
Joep zou trots op je zijn en was dit ook.
In zijn onmacht heeft hij deze stap genomen, want bewust zou hij nooit op wat voor manier dan ook , jou verdriet aan willen doen.
Jij was zijn alles!
Mieke en jij moeten verder, maar samen gaan jullie het redden met zoveel liefde van anderen om jullie heen.
Dikke kus

Door Karin op   maandag 14 maart 2011 8:59

Het went of je wilt of niet, het went. Het leven gaat door maar net zo'n leven is gestopt 2,5 weken geleden. Beiden worden een deel van je leven, onomkeerbaar. Je weet niet wat er voor je ligt, je weet ook niet wat eraan vooraf ging dan alleen een diepe stilte. Het leven gaat door of je wilt of niet. Alle kracht voor jullie! Groet, Josephine, moeder van...

Door Josephine op   maandag 14 maart 2011 9:25

Daniel, Joep zit in jou, dat zie je in je gezicht en hoor je in je stemgeluid.
groet en sterkte de komende tijd!

Door Marcus Peters op   maandag 14 maart 2011 10:08

Daniel, Joep zit in jou, dat zie je in je gezicht en hoor je in je stemgeluid.
groet en sterkte de komende tijd!

Door Marcus Peters op   maandag 14 maart 2011 10:11

Heel veel sterkte voor jullie allemaal , voor diegenen die op wat voor manier dan ook betrokken zijn bij de vermissing van Joep en hem nu missen. Enkele keren per dag kijk ik op jullie overigens prachtig geschreven weblog, of er al nieuws is. De warmte die van julliie woorden afstralen laten zien wat voor een bijzonder mens Joep is. Sterkte en kracht gewenst door Marlice (een lezer)

Door Marlice op   maandag 14 maart 2011 10:24

Beste Daniel,
wat ben je groot en sterk.
Liefs Natasja

Door Natasja op   maandag 14 maart 2011 10:40

Daniel, veel respect voor jou. En Mieke, jij wordt hier weinig genoemd, maar ook voor jou moet het waanzinnig moeilijk zijn.

Alle goeds.

Door Erik van der Burgt op   maandag 14 maart 2011 10:51

Beste Daniël
Ja Joep in jouw eigen doen en laten, veel liefs voor jou, maar ook Mieke en zeker ook Mech. Samen met de rest van de familie en vrienden komen/moeten jullie er wel doorheen sterkte van mij en heeeel veel liefde.
Albert

Door Albert op   maandag 14 maart 2011 10:52

Daniel, veel respect voor jou. En Mieke, jij wordt hier weinig genoemd, maar ook voor jou moet het waanzinnig moeilijk zijn.

Alle goeds.

Door Erik van der Burgt op   maandag 14 maart 2011 10:53

Ha Daniël,

Dagelijks bezoek ik de blog over de zoektocht naar Joep. Ik ken Joep als fotograaf bij de dagkrant van Theaterfestival Boulevard (2004-2006). Ik ben geraakt door je bericht vandaag en wil je heel veel sterkte wensen in het overeind blijven in deze rollercoaster.

Hartelijke groet, Trudie Lute

Door Trudie Lute op   maandag 14 maart 2011 12:18

Beste Daniël,
Ik heb het verschrikkelijke nieuws van je vader pas recent vernomen en ben er sindsdien helemaal kapot van. Wat ontzettend... ik heb er gewoon geen woorden voor. Ik wil jou, Mieke, Mech en de jou direct omringenden heel veel kracht toewensen in deze slopende tijd. Ik heb heel fijn met Joep samengewerkt bij Artemis, vele mooie gesprekken met hem gevoerd en geniet nog elke dag van de prachtige trouwfoto die hij van ons gemaakt heeft. Je hebt een hele bijzondere vader; laat dat in jou verder gaan...

Door Kirsten Sinke op   maandag 14 maart 2011 12:27

Beste Daniël,
We missen hem allemaal! Heel veel sterkte!

Door Danny Hermans op   dinsdag 15 maart 2011 8:34

Wat ben je toch een fantastische jongen Daniël.
Met je slimme heldere geest sla jij je overal doorheen,
al moet het heel zwaar voor je zijn.
Alle respect voor je prachtige verslag hierboven.
Veel kracht en liefde toegewenst

Door Maarten van der Put op   dinsdag 15 maart 2011 12:37

Hoi Daniel,

Ik ken je niet maar je vader ken ik wel. Heb al eerder op de blog gereageerd, en ook ik kijk meerdere keren per dag of er nieuws is. Ik ben als actrice door Joep gefotografeerd. Jullie verslagen zijn een ode aan Joep, aan wie hij is/was. Ik kan ze niet met droge ogen lezen. Kan me voorstellen dat jullie er veel steun aan hebben. Heel erg bijzonder... Ik heb zoveel bewondering voor jullie openheid in deze blog.
Dat jij dat als zoon aan de dag kunt leggen verdient een groot respect. Wat fijn ook te lezen dat jullie dit zo "samen" doen, Daniel. Ik stuur jullie kracht en liefde. Ik herinner me je vader als een intense man, heel intens en vriendelijk. Klinkt gek; vriendelijk. Maar het viel me op, het leek alsof ie uit een andere tijd kwam. Zo alsof iemand zijn hoed voor je afneemt :-) Sterkte man, ik lees jullie verslagen graag en brand een kaarsje... Groet, Donna

Door Donna op   dinsdag 15 maart 2011 13:26

Lieve schat,
wat fijn om je persoonlijke verhaal te lezen. Jullie zeggen troost te krijgen uit de briefjes op het blog maar andersom is dat zeker ook zo; jouw brief (en die van Mech) troost mij en vast vele anderen.
Ik ben verrast door de term waarmee Donna hierboven Joep omschrijft: intens. Zo had ik het nog nooit gezien maar vind dat eigenlijk een heel passende. Een intense man met een intens leven. In al die jaren dat ik hem ken en in alle dingen die we samen deden zie ik ook een haastige Joep; er moest veel in één dag. Voor ons gezamenlijke autonome project de 'iconen', waarmee we pas op de helft zaten, werkten we ongelofelijk efficiënt zodat we veel in een paar uur konden doen. Er stond altijd nog meer op het programma voor die dag. Na zo'n sessie ging ik weer glimlachend weg omdat hij het toch niet kon laten een moment te vinden om samen nog meer plannen te maken. Jouw vader zit verankerd in mijn hart en in mijn leven waarvan hij de persoonlijke en professionele highlights sinds ± 25 jaar op beeld heeft vastgelegd en ik zal hem daar houden.
Joep heeft inderdaad een enorm wijd vertakt netwerk, zeker hier in Brabant en zijn beelden komen we overal om ons heen tegen, dat is fijn. Zo blijft hij bij ons.

Lieve Daan, ga verder op pad en weet dat er velen zijn met wie je altijd weer even over de vele aspecten van het rijke leven van je vader kunt praten, ook met mij en Eric. Wees welkom, altijd. Grote omhelzing en alle liefs,
Bernadette

Door Bernadette Notten op   dinsdag 15 maart 2011 2:27

Helpt het als volslagen onbekenden je vertellen dat ze je vader vroeger enkele keren hebben ontmoet? Dat hij een goede fotograaf en een hartstikke aardige vent was? Doet het deugd te horen dat mensen waar je nog nooit van gehoord hebt - en die jou ook niet kennen - geregeld aan jullie denken? Dat ze zich soms vertwijfeld afvragen wat er gebeurd is?

Ik weet het niet. Zelf heb ik nog nooit iets zo dramatisch meegemaakt. Geen idee wat er allemaal door mij heen zou gaan als ik in jouw schoenen stond. Ik kan me niet eens het begin van een voorstelling maken van wat er in jouw leven gebeurt, nu. Daarom vind ik het des te knapper hoe je het hierboven opgeschreven hebt.

Mocht je steun ervaren van schrijfsels als deze, van een vreemdeling, bedenk dan, Daniel (en Mech en familie en vrienden), dat op de achtergrond, net buiten beeld, vast ontzettend veel meer mensen dan zich hier melden met jullie meeleven en aan jullie denken. Mensen die niet goed weten wat ze zeggen moeten en die daarom maar zwijgen, bang het verkeerde te zeggen. Beducht zich op te dringen of, net als ik, een beetje onzeker over of jullie wel op hun aandacht zitten te wachten.

Ik wens jou en je familie en vrienden heel veel sterkte de komende tijd.

Door Hans van Zeeland op   dinsdag 15 maart 2011 4:06

Hoi Daniel,
Er ging zelden een gesprek met Joep voorbij wat niet ergens ging over jou. Uitwisselen van trotse verhalen over onze wederzijdse zonen. Zo trots als een pauw, op wie je bent, op wat je doet, anekdotes, over jullie "mannenhuishouding", over jouw studie, over de steun die je voor hem bent, over jou. Dit verhaal van jou bevestigt alles wat hij altijd over je vertelde. Heel veel sterkte, maar wees tegelijk ook nooit bang om even zwak te mogen zijn. Lieve groet, Madeleine

Door Madeleine Matzer op   dinsdag 15 maart 2011 5:24

Hoi Daniël,

Ik ken jou niet , maar ik hoorde dat je mijn dochter waarschijnlijk wel kent. Nog van de basisschool. Zij heet Lotte. Ik ken wel je vader en Mech ook. Ik vind het heel sterk van je hoe je schrijft hoe het je gaat. Voor allemaal; heel veel sterkte!

Door lidwien van Noorden op   dinsdag 15 maart 2011 5:32

respect!!

Door Ginny op   dinsdag 15 maart 2011 5:44

Dag Daniel,

Jou kennen we niet, wel eens gezien als jonge jongen, maar je vader kennen we al vele jaren, àls we elkaar zagen, praatten we heel intens, dat was op een feestje, in de verkade. Altijd zo vanzelfsprekend, vertrouwd. Dat zullen we koesteren, maar missen we ook. Hoe moet dat zijn voor jou, Mech, Joeps ouders en andere belangrijke mensen in zijn leven...Daniel, jouw schrijven heeft ons zeer ontroerd, herkenbaar als Joeps'zoon, dat doet ons goed.

We denken aan jou, Mech en alle anderen, veel sterkte,

Gert Verhoeven en July Wesly

Door gert en july op   dinsdag 15 maart 2011 7:16

Lieve Daniël,
Dit is echt Daniël, zoals jij het verwoord. Zo kennen wij je al 20 jaar. Jij hoort bij ons gezin, je blijft het kleine broertje van Anke en Eline. Net zoals jij hebben wij mooie herinneringen aan Joep. In onze gedachten maar ook de mooie foto’s die hij heeft gemaakt zijn ons dierbaar.
Zoals mijn lieve zus Mieke zegt: We zijn trots op je, trots op de manier hoe jij je er doorheen slaat.
We zijn met onze gedachten bij jou en jouw familie.
Dikke knuffel,
Mariëlle en Hans

Door Mariëlle en Hans op   dinsdag 15 maart 2011 7:36

lieve daniel..

ik ben een vriendin van anke en heb jou een aantal x gezien..
anke vertelde mij over Joep en via arno's hyves kwam ik een tijd geleden op deze site..
ongelooflijk bijzonder om deze berichten te lezen in deze moeilijke tijd..knap hoe jullie de mooie woorden kunnen vinden, elkaar helder houden en jullie hoofd omhoog houden! diep respect en ik steek een kaarsje aan!

liefs

Door Maja op   dinsdag 15 maart 2011 9:22

Lieve, lieve Daniel,

hoe dichtbij moet je staan om iemand zijn verdriet en pijn te kunnen voelen...
De warmte en kracht en liefde die jullie als familie en geliefden van je vader uitstralen is zo gigantisch dat je niet anders kunt dan die heel erg te voelen, kippenvel te krijgen waarvan je nu niet weet of dat is van het medeleven of de mooie woorden en oprechte gevoelens die jullie met ons delen. Dat is zo enorm iets moois, waarvan ik meteen geloof dat het je redt, je sterker maakt en jou zal redden. Redden te overleven, herinneringen dicht bij en in je hart te blijven dragen en door te gaan zonder te vergeten. Vergeten nooit, verdriet wordt niet minder, alleen beter gedoseerd. Niet vergeten dat op het moment dat je zijn gezicht niet op je netvlies kunt vinden, dat maar tijdelijk is. Ook tegen mij heeft Joep niet onder stoelen of banken gestoken hoe enorm trots hij op je is en hoe enorm zielsveel hij van je houdt, meer dan als een vader, Hij had het over hechte vriendschap, en die is dierbaar en moet je koesteren, is er een die je ook altijd bij zal blijven.

En nogmaals, ook al is er maar iets wat ik of Patrick voor je kan betekenen, laat het alsjeblieft weten en we zullen voor je klaar staan.
je bent een lieve,

liefs Ingrid en Patrick

Door Ingrid op   dinsdag 15 maart 2011 9:24

lieve daniel..

ik ben een vriendin van anke en heb jou een aantal x gezien..
anke vertelde mij over Joep en via arno's hyves kwam ik een tijd geleden op deze site..
ongelooflijk bijzonder om deze berichten te lezen in deze moeilijke tijd..knap hoe jullie de mooie woorden kunnen vinden, elkaar helder houden en jullie hoofd omhoog houden! diep respect en ik steek een kaarsje aan!

liefs

Door Maja op   dinsdag 15 maart 2011 9:26

Hi Daniël, Wij volgen jullie blog dagelijks: Je persoonlijke blog raakt ons. Wij denken aan je! Fijn om te lezen dat alle medeleven je steunt. Zoals altijd lunch ik (Ladya) 's maandags bij Marianne & Gerrit met Kas; ik kijk dan 'naar boven' en vind het allemaal zo onwerkelijk... Heeeeel veel sterkte! X

Door Marcel, Kas en Ladya op   dinsdag 15 maart 2011 10:06

Re: Daniël: maandag 14 maart 2011

Lieve neef, Lieve Mieke, Lieve ouders van Joep, vrienden, kennissen,

Al even zat ik er over na te denken òf, hoe en vooral 'wat' ik hier zou plaatsen. Nu ook jij, Daniël, hier wat geplaatst hebt, wil ik het toch doen.

Zo nu en dan heb ik er toch moeite mee. Welke emotie zet ik aan de kant (wat nauwelijks mogelijk is) en welke heb ik nodig. Of het nou door mijn lange dagen (en vermoeidheid) zal komen weet ik niet. Maar ik heb soms het gevoel dat ik elk moment kan janken. Janken van emoties (van de situaties).
Ook ik zou willen laten weten dat ik overal aan denk. Of ik nou op pad ga voor mijn stage, of in de trein naar mama ben... Dat ik er echt moeite mee heb om te kijken hoe ik er mee om moet gaan.
Ik probeer het echt elke avond van me af te zetten. Om er maar even niet aan te denken (o.a. door film te kijken / uit te gaan / of gewoon aan het werk bij mijn stage). Het lukt gewoon niet... Ik ontkom er gewoon niet aan.

In stilte denk ik dan toch aan jullie. In deze moeilijke tijden. Ik zou zo graag willen dat ik jullie kon steunen (net als vele anderen). Vertel me wat ik kan doen, vertel me hoe er mee om te gaan.

Lieve... (eerder genoemde mensen). Zet 'm op. En (ook ik) denk er zo aan terug zoals onze oom Mart het mooi omschreef: "Vergeet de mooie dagen niet, als je moe bent, als je overhoop ligt met je omgeving, als je geen raad meer weet en je diep ongelukkig voelt. Denk dan terug aan de mooie dagen".

Door Arno op   dinsdag 15 maart 2011 11:16

foto

Dagelijks kijk ik even op "Joep's Blog". Wat een prachtige uitingen van medeleven steeds weer. Dan denk ik van wat zou ik nu moeten schrijven? Wat kan ik hier aan toevoegen? Nou simpel dus dacht ik vanochtend; gewoon even laten zien dat ik ook elke dag bij deze vreselijke situatie stil sta. Ooit, begin jaren 90, nam ik zo'n beetje Joep's plek in als fotojournalist bij De Volkskrant. Wij hebben daar altijd goed over kunnen praten. Elke keer als we elkaar tegen kwamen was er een vriendelijk en vertrouwd contact. Het ging over fotografie en de krant, maar uiteindelijk kwam het gesprek altijd op muziek uit. Daar lag onze passie, want muziek ging veel verder dan de foto. We deelden onze laatste platen en ontdekkingen, en als we een terras zagen dronken we na de klus nog even een kop koffie. Ik herinner me Joep als een warm mens. Hij had zijn beslommeringen. Hij was altijd open en heeft me op het concurrerende vlak nooit iets verweten. Hij gaf me het gevoel dat ie in de fotografie op de juiste plek terecht was gekomen. De hoop op een goede afloop lijkt vervlogen. Vandaag ga ik naar de brug bij Hedel, voor een foto. Dit wordt een moeilijke foto en zeker zal even gaan zitten; staren over het water, denken aan Joep.

Door Marcel van den Bergh op   woensdag 16 maart 2011 8:13

Re: Daniël: maandag 14 maart 2011

Lief neefje, lieve Mieke, lieve meneer en mevrouw Lennarts, lieve Ton, Heleen en Loes,

Iedere keer wanneer ik de blog check, kijk ik even naar de mooie foto die geplaatst is bij de oproep. Die foto heeft alles hoe ik me Joep herinner. Zo puur. En jij Daan, jij lijkt zoveel op je vader. Ik hoor mama nog zeggen toen je een aantal weken geleden binnenkwam bij oma, twee druppels water…
En wat een mooie teksten worden er geplaatst, door jullie maar ook door alle vrienden en familie. Hartverwarmend, put hier kracht uit.
Ieder moment van de dag denk ik aan jullie, overal waar ik kom denk ik Joep te zien. Was het maar zo, dan zou ik je meteen bellen.
Door alle tranen heen, heb ik ook mooie herinneringen. Van jullie als gezin, van Joep als fotograaf en aan jullie huis. Wat was ik trots toen Joep foto’s van Anke en mij maakte tijdens Drie Koningen. Maar ook de foto’s die hij van mij maakte voor de voorstelling King Arthur zijn speciaal voor me. Niet alleen die foto’s maar ook alle momenten zullen mij altijd bij blijven. De momenten als oom Joep maar ook als papa van Daniël.
Het gemis zal blijven. Maar de mooie herinneringen ook.

Liefs,
Eline

Door Eline op   woensdag 16 maart 2011 8:38

Lieve Daniel, Dank je wel voor je openhartigheid. Dagelijks bezoek ik jullie blog en krijg steeds via jullie weer een blik op wie Joep is en was. Jouw brief maakt Joep voor mij nog meer zichtbaar en voelbaar. Heel troostend. Hoop ook dat je heel vaak gesteund en omarmd wordt door al die lieve mensen om je heen. Veel liefs MoniekEn nog even: vandaag staat er gewoon weer een foto van Joep in de krant en weet dat wij van Max. Joep en z'n werk ook nog heel veel en vaak blijven eren!!!

Door moniek merkx op   woensdag 16 maart 2011 14:51

Hoi Daniel,

Ik ken je niet maar je vader ken ik wel. Heb al eerder op de blog gereageerd, en ook ik kijk meerdere keren per dag of er nieuws is. Ik ben als actrice door Joep gefotografeerd. Jullie verslagen zijn een ode aan Joep, aan wie hij is/was. Ik kan ze niet met droge ogen lezen. Kan me voorstellen dat jullie er veel steun aan hebben. Heel erg bijzonder... Ik heb zoveel bewondering voor jullie openheid in deze blog.
Dat jij dat als zoon aan de dag kunt leggen verdient een groot respect. Wat fijn ook te lezen dat jullie dit zo "samen" doen, Daniel. Ik stuur jullie kracht en liefde. Ik herinner me je vader als een intense man, heel intens en vriendelijk. Klinkt gek; vriendelijk. Maar het viel me op, het leek alsof ie uit een andere tijd kwam. Zo alsof iemand zijn hoed voor je afneemt :-) Sterkte man, ik lees jullie verslagen graag en brand een kaarsje... Groet, Donna

Door Donna op   woensdag 16 maart 2011 16:15

Wens familie heel veel sterkte toe. In het bijzonder mijn nichtje mechteld.
Hoop voor iedereen dat er snel duidelijkheid komt. Deze onzekerheid is afschuwelijk.

Door jet asselbergs op   woensdag 16 maart 2011 18:46

Hoi Daniel,

Ik ken je niet maar je vader ken ik wel. Heb al eerder op de blog gereageerd, en ook ik kijk meerdere keren per dag of er nieuws is. Ik ben als actrice door Joep gefotografeerd. Jullie verslagen zijn een ode aan Joep, aan wie hij is/was. Ik kan ze niet met droge ogen lezen. Kan me voorstellen dat jullie er veel steun aan hebben. Heel erg bijzonder... Ik heb zoveel bewondering voor jullie openheid in deze blog.
Dat jij dat als zoon aan de dag kunt leggen verdient een groot respect. Wat fijn ook te lezen dat jullie dit zo "samen" doen, Daniel. Ik stuur jullie kracht en liefde. Ik herinner me je vader als een intense man, heel intens en vriendelijk. Klinkt gek; vriendelijk. Maar het viel me op, het leek alsof ie uit een andere tijd kwam. Zo alsof iemand zijn hoed voor je afneemt :-) Sterkte man, ik lees jullie verslagen graag en brand een kaarsje... Groet, Donna

Door Donna op   donderdag 17 maart 2011 0:03

Hallo Daniel,

Alle woorden van alle mensen die op jouw bericht hebben gereageerd zijn oh zo waar en oh zo hartverwarmend. En vooral de woorden van Marcus blijven hangen: Joep zit in jou! Uit ervaring weet ik dat hoe verder de tijd verstrijkt, hoe meer je je daar zelf van bewust gaat worden. Er komt een moment dat je goede gesprekken met Joep kunt voeren zonder daar direct verdriet bij te voelen.En daar misschien zelf blij mee kunt zijn. Dan merk je ook dat hij bij jou nooit echt weg kan zijn. Liefs van uit Kasteel Nemerlaer.

Door Florence van Oirschot op   donderdag 17 maart 2011 0:40

Beste Daniel,

Ongelooflijk, hoe jij stand weet te houden in deze onzekere periode.
De enige duidelijkheid die je hebt over je vader is onduidelijkheid.
Ik kan me niet verplaatsen in jouw persoon hoe je je voelt op dit moment, want dat is onmogelijk.
Je probeert de dingen weer op te pakken, ja, wat moet je anders, toch heel dapper dat je dit kan.
Daniel, ik hoop echt voor je dat je heel snel duidelijkheid gaat krijgen rondom je vader.
Hans

Door hans op   donderdag 17 maart 2011 16:48

Uw naam :
Opmerking:
Toevoegen   Annuleren