Joep's Blog:

De eenentwintigste dag, donderdag 17 maart

mrt 17

Geplaatst door:
donderdag 17 maart 2011 18:18  RssIcon


Vorige week kregen we een mailtje van een vrouw. Ze wachtte twee maanden op haar vermiste zoon. Ze schrijft: “Je blijft overeind, je wordt niet gek. Maar je zult elke minuut moeten voelen. En het is stil. Heel stil.” Wijze woorden. Het is stil. Vrijwel alles gezegd. Nagenoeg alle scenario’s doordacht. Wat overblijft, is kale taal en een veem vol vragen.

Daniël, Mech, familie en andere direct-betrokkenen houden zich overeind. Wonderwel. In het weekeinde komt iedereen bijeen – een ploeg van zo’n vijftien mensen. Dat zijn belangrijke ontmoetingen. Tussentijds worden in kleiner gezelschap allerlei kwesties besproken: hoe groot acht de politie de kans dat Joep tussen nu en circa 5 april – oftewel 40 dagen na z’n verdwijning – gevonden wordt? [99 procent], wat doen we met verzoeken van Volkskrant, Brabants Dagblad en overige media [vooralsnog niets], wordt er nagedacht over een afscheidsbijeenkomst? [ja, voorzichtig, maar zonder enige tijdsindicatie], stellen Daniël, Mech en familie alle indrukwekkende blijken van steun nog steeds op prijs? [ja]

Over de zoektocht: de komende tijd zal de Internationale Reddingshonden Groep nog regelmatig de buurt van de Hedelse brug verkennen.

Over De Zoldermannen, de werkgemeenschap op de Walpoort waar Joep deel van uitmaakt: zijn werkplek blijft onaangeroerd. Met een kanttekening: Joep z’n werkplek jokt. Geruststellend zegt z’n stoel: hij is even op pad. Kijk, maar. Alles is onveranderd. Niks aan de hand. Hij komt terug.

Eric, vriend en collega van Joep, schreef een column/stadskroniek over de verdwijning. Die is woensdag 16 maart in het Brabants Dagblad en op www.bosschekroniek.nl gepubliceerd. Op uitnodiging van de familie is de tekst ook op deze blog geplaatst.

Labels:
Categorieën:

6 opmerkingen tot heden...


En de dagen gaan maar voorbij...

Door Natasja op   donderdag 17 maart 2011 23:08

het bekijken van deze site wordt tot vast ritueel bij het opstarten van de computer, bij Artemis en thuis. Tussen hoop en vrees dat de openingspagina veranderd...dan het blog, meelezen met anderen die zoeken. Joep niet vinden, maar wel woorden om het zoeken te blijven delen. Ik lees mee. Waar is die Bossche Ziel?

Door Erica op   donderdag 17 maart 2011 23:23

Weer een dag verder. Zal er al meer duidelijkheid zijn? Even het blog lezen. Daar staan ontroerende woorden. En ook die nare woorden: Joep nog steeds vermist.

Ik leef met jullie mee, beste familie en vrienden van Joep. Ik had ooit de eer met Joep zijn foto's te mogen werken. Daar ging hij; op pad met Eric. Joep schoot mooie foto's, Eric schreef mooie teksten en ik maakte er een aardige krant van. Helaas bleef het bij deze keer. Zal er ooit een vervolg komen? De rake woorden uit de kroniek van Eric afgelopen week herhaal ik graag: Joep, waar ben je?

Tessa Hofman - FoURPAcK ontwerpers

Door Tessa Hofman op   vrijdag 18 maart 2011 9:56

Beste Allen,

De laatste 5 jaar heeft Joep regelmatig voor mij gefotografeerd, ik werk bij de provincie noord-brabant. Wij kennen elkaar van korte momenten met grote intervallen. Nu is hij regelmatig in mijn gedachten, hij blijft me bij. De momenten dat ik met hem werkte ervoer ik kracht en rust tegelijk. Ik wens jullie al het goede.

Door Joleith Keler op   vrijdag 18 maart 2011 11:29

En warme tranen huil ik met jullie mee, iedere keer als ik weer heb gelezen. De ene keer van buiten, de andere keer van binnen. Het vermissen van Joep maakt een verschil. Het zal iemand ervan weerhouden voor wie die knop ook bijna uit gaat. Voor zij die twijfels hebben, zij zien het verdriet wat er achterblijft. Hoe mooi dat verdriet ook kan zijn of lijken, het zal voor iemand het verschil betekenen en weerhouden. Ook al is het maar een enkeling. Joep heeft mij misschien wel gered.
Alle liefs en nog steeds die warme armen om jullie heen xx

Door Ingrid op   vrijdag 18 maart 2011 15:48

Geen reactie is niet dat er niet meer meegelezen wordt -interesse, hoop en gedachten blijven- maar voor de meelezende buitenstaander niets zinnigs meer te zeggen valt.... Nog steeds, nog altijd sterkte gewenst aan allen.

Door Natasha op   vrijdag 25 maart 2011 16:27

Uw naam :
Opmerking:
Toevoegen   Annuleren