Joep's Blog:

Heleen: vrijdag 18 maart 2011

mrt 18

Geplaatst door:
vrijdag 18 maart 2011 18:13  RssIcon


Ik was donderdag weer op de brug. Met een kleine omweg van Düsseldorf naar Amstelveen, via pap en mam in Eindhoven. Even “langs Joep”. Kijken of hij me niet nodig heeft. Rare gedachte, ik weet het. Maar toch. Het idee dat mijn broertje daar ergens alleen zou kunnen zijn – en niemand hem ziet. Ik kan er niet goed tegen.

Staand op de brug, nadat teleurstelling en opluchting om voorrang strijden dat ik hem – weer – niet vind, peins ik over wat ik zou zeggen als je me vraagt waarom ik sinds 25 februari eigenlijk nog maar één gedachte en één emotie ken: – Joep. We spraken elkaar niet iedere dag, niet eens iedere week.
Hoewel ik hem altijd mijn broertje noem, is Joep een kop groter en elf jaar ouder dan ik. Ik was zeven toen Joep het huis uit ging. Tot de geboorte van Daniël in 1990 kende ik Joep eigenlijk niet. Tot die tijd heette hij ook ‘mijn broer’. In twintig jaar ontdekte ik het verschil in betekenis van een woord. Zoveel gedeelde hoogte- en dieptepunten. Zoveel beelden in mijn hoofd. Maar vooral: zo’n zware steen op mijn maag, nu. Hoe leg ik uit waar geen woorden voor bestaan?

Wat hebben we een oeverloze gesprekken gehad, die vaak kant noch wal raakten, maar vaak genoeg ook behoorlijk diepzinnig. Als we de wereldproblemen dachten op te lossen, waren we de volgende ochtend negen van de tien keer onze enorm wijze inzichten alweer vergeten. Gelukkig werkt het het langetermijngeheugen beter als het om persoonlijke inzichten gaat. In al die gesprekken is zelden uitgesproken wat onze harten nou precies verbond. Dat hoefde ook niet. Een blik over de tafel, een grijns, een hand op elkaars schouder, een bijna laconieke opmerking. Ze zeiden het allemaal.

Jaren geleden heb ik mijn eerste, nagelnieuwe auto van een dijk gereden en wat onhandig tegen twee bomen geparkeerd. Bomen en ik waren uiteindelijk redelijk onbeschadigd, maar de Corsa was total loss. Toen Joep het hoorde, kreeg ik een berichtje: “Zusje, de volgende keer dat de asbak vol zit, hoef je niet de hele auto om te draaien!” Voor iedereen die basic-Joeperiaans spreekt, is dat klare taal voor: “Lieve Leen, doe me dat niet nog een keer aan: ik wil je niet kwijt”.

Nu sta ik op de brug, kennelijk zo verloren dat een lieve, geëngageerde passerende fietser zich bezorgd omdraait en me vraagt of ik geen gekke dingen van plan ben. Of hij me kan helpen..? De ironie. Nee, ik zou willen dat u me kon helpen, maar tenzij u nog een wonder in de aanbieding heeft, denk ik niet dat het gaat lukken. Ja, ik ben de weg kwijt. Maar niet zoals u denkt. Ik ben gewoon, heel simpel, de weg kwijt naar mijn broertje.

En met mij nog een heel leger aan warme, geweldige, echte mensen die allemaal een akelige lege plek in hun hart hebben. Het leger dat, als je het om de tafel ziet zitten, de optelsom van Joep is. En dat samen met alle hartverscheurende en hartverwarmende commentaren op Joeps blog, het mooiste monument voor Joep vormt dat ik me maar voor kan stellen.

En op dat moment beginnen mijn ogen te tranen. Dat Joep dit niet kan zien. Dit is wat Joep, mijn broertje, definieert. Zijn liefde voor mensen komt full circle round. Het doet meer pijn, en het troost tegelijkertijd.

De vriendelijke fietser geeft me een hand en wenst me heel veel sterkte. Teruglopend naar de auto besef ik dat hij me wel geholpen heeft. Zoiets zou Joep ook hebben kunnen doen. Onbaatzuchtig, bezorgd om en oprecht geïnteresseerd in mensen om je heen, ook onbekenden.

Ik blijf me verloren voelen als ik denk met wie Daniël en ik in Wales op kreeftenjacht moeten gaan. Het schiet door m’n hoofd dat ik de volgende keer als ik in Engeland ben het magazine Guitarist niet meer hoef te kopen. Dat we dan ook niet meer de “Hoeveel krijg je van me? […] Jij kookt”-discussie-voor-de vorm zullen hebben. En ik jouw scheve glimlach niet meer krijg, die alles zegt.

Dit kleine zusje wil wanhopig graag haar broertje terug. Gelukkig, lachend en zoveel mensen blij makend. Joepie, wat hou ik veel van je.

Labels:
Categorieën:

19 opmerkingen tot heden...


Lieve lieve Leen, hoe kun jij je broer neerzetten. Klein als ik je ken, rood, vragend, springend. En de rol die je in zijn leven speelt. Houd hem vast. Daarmee houd je hem en alles om hem heen vast. Weet dat ik hem mis; hij is deels de oorsprong van de mens zoals ik nu ben. Liefs en heel veel sterkte. Sef

Door Saskia op   zaterdag 19 maart 2011 0:08

erg mooi.. ontroerend mooi!

Door Ginny op   zaterdag 19 maart 2011 7:28

Lieve Lena,

Wat een mooi en ontroerend stukje.
Je bent mijn favoriet alleen al omdat je zo zorgzaam kunt zijn voor Daniel. Daniel is dol op jou (niet alleen vanwege je auto) en ik ben dol op mijn schoonzus ( kan geen ex schrijven ). Hou je haaks meid.
Liefs Mieke

Door Mieke op   zaterdag 19 maart 2011 10:20

Jee Heleen, ik kon het niet helemaal uitlezen, want de letters werden vertroebeld door mijn tranen. Ik dacht: Joep doe net als ik, veeg dat nat uit je ogen, zie dat zoveel mensen zoveel om je geven en ga terug naar dat ontzettend warme nest van jouw naasten!

Door Henk van den Berg op   zaterdag 19 maart 2011 10:55

Tot diep in de ziel dit beschrijven. En wat een geluk zo'n cirkel waarin je deelt.

Door patricia op   zaterdag 19 maart 2011 12:24

ik blijf maar huilen. Eerst van binnen maar na jouw woorden eindelijk echt met waterlanders.
Het lucht wel op.
Liefs Gerlo

Door gerlo op   zaterdag 19 maart 2011 18:07

Lieve Red,
Wat heb je dit mooi geschreven, ik ben diep geroerd. Ik denk aan je en aan de familie en ik hoop echt heel erg dat er snel helderheid komt.
Dikke zoen, Eva

Door Eva op   zaterdag 19 maart 2011 21:58

Nog steeds geen nieuws, begrijp ik, wat jammer en pijnlijk... Andermaal heel veel sterkte toegewens... groeten uit tielt, vlaanderen, piet

Door piet arfeuille op   zondag 20 maart 2011 1:30

Aan de andere kant van de wereldbol.
Ik staar wat voor me uit.
Een warme wind.
De zee golft.
En ik ontdek dat Joep ook hier is.

Door Karin jonkers op   zondag 20 maart 2011 7:53

Alweer ontzettend fijngevoelig en aangrijpend opgeschreven.
Wij denken er ook elke dag veel aan en voelen met jullie mee.
Veel sterkte en liefde toegewenst.
Pauline en Maarten

Door Maarten van der Put op   zondag 20 maart 2011 14:33

Hey Leen,
Heb er nog steeds geen woorden voor. Maar zoals je je broer beschrijft, zo ken ik jou. Vind het ook fijn om te lezen dat er veel mensen dicht bij jullie zijn die je steunen. Dat is toch wat lastig vanaf hier, maar in gedachten doen we het wel. Elke dag.
Sterkte.
veel liefs.

Door Arjan op   zondag 20 maart 2011 21:36

Ook wij gingen even naar Joep, vandaag, zonnetje op ons gezicht, treurenburg voorbij.
Wat een mooie plek, we kijken naar de brug maar vooral naar het water ik probeer door de waas heen te kijken, tuur, zoek, denk, blijf hangen in de struiken, glij uit op de stenen maar wil dat puzzelstukje vinden.
Lukte niet.
Een waterhoentje duikt onder en komt weer boven wat ziet hij.. raar.
Het grijpt je aan, ik denk aan jullie.
Tûûtsjes en liefs
Amelke


Door Amelke op   zondag 20 maart 2011 23:23

Lieve Heleen,
Volg al weken 'stiekum' het blog. Nu zag ik jouw vertelling en gedachten over Joep en zou ik je toch ook graag via deze weg een bemoedigend woord willen geven... bij deze.
Mijn (enige) zus is al meer dan 15 jaar geleden bij een ongeluk omgekomen. En ik zoek haar steeds en vind haar soms. Liefde en banden tussen broers en zussen worden vaak onderschat.
Heel veel liefs en heel veel steun gewenst!
Jeroen
ook van 6-2-1969...

Door Jeroen op   maandag 21 maart 2011 11:08

Lieve Leen,
Ik dacht even snel kijken op de blog of er al wat nieuws was en ees ik je prachtige verhaal. Ben hier weer in tranen. Hoe tegenstrijdig kan een weekend zijn: wij genietend van het mooie weer op het strand, jij op de brug....

Denk aan je.
Liefs Jacq

Door Jacqueline Bos op   maandag 21 maart 2011 12:25

Heel vroeger al toen Joep studeerde in Nijmegen ontmoette ik hem bij De Gelderlander. Soms kwam ik Joep tegen tijdens ons werk later. Je voelt dat dat er iets klikt. Werk is klaar; gaat weer uiteen. Weken, maanden, soms jaren verstrijken. Maar de klik blijft hangen. Ik doe er niets mee. Nu ik dit blog lees weet ik wat die klik is geweest. Joep is gewoon een ontzettend aardige vent. En ik hou wel van aardige mensen.
Veel sterkte voor iedereen die het nodig heeft.
Ger Loeffen

Door Voor Heleen en alle anderen die hem dierbaar zijn op   maandag 21 maart 2011 14:58

Lieve Heleen,

wat zou dat mooi zijn; dat al die van liefde getuigende zinnen voor Joep, bij hem thuis 'om de tafel' en op dit blog, hem uiteindelijk terug zouden kunnen sleuren deze werkelijk in. De werkelijkheid waarin een zusje op zoek is naar de broer die ze nog lang niet kan missen en waarin weer langzaam een lente ontwaakt. De vertwijfelde gedachte: hadden we ze niet veel eerder moeten uitspreken en had hem dat hier kunnen houden? Lieve kleine zus, veel liefs en kracht gewenst,
Bernadette

Door Bernadette Notten op   maandag 21 maart 2011 15:09

Hallo (ex) buuf,

Lang geleden dat we elkaar spraken, zagen maar op een afstand leef ik met je mee.
Leven tussen hoop en vrees is een van de zwaarste dingen die er is, heen en weer geslingerd tussen verschillende emoties. Ik hoop dat er snel helderheid komt voor jou, je familie en andere dierbaren.

Liefs,
Katja

Door Katja op   dinsdag 29 maart 2011 19:13

Mijn rode rozenknopje, wat ben je toch mooi, met woorden en als mens. Dat definieert de Lennartsjes, levenskunstenaars. Een club die een goed glas wijn waardeert waardoor gesprekken alleen maar aan kracht en schoonheid winnen.. Lieve Leen, mooi in je woorden en in je knopen. Hoop zo op die ontknoping..
Kus voor jou en de jouwen.

Door Arienne op   vrijdag 1 april 2011 8:47

Heleen,
Sterkte in deze zware tijd, ook voor je familie.
Je oude buurman van de Boeckstaetedreef.

Door Michel op   vrijdag 6 mei 2011 11:11

Uw naam :
Opmerking:
Toevoegen   Annuleren