Lieve allemaal,
Laptop weer opengeklapt en weer naar Joep gezocht. Maar weer niet gevonden. De stilte zoals jullie die beschrijven is voelbaar en hoorbaar ondanks de klereherrie van deze lente. Tegenstrijdig maar ook een wetmatigheid die de achterblijvers tikkende houdt. Wat moet je anders?
De voorbereidingen voor de tachtigste verjaardag van mijn moeder, Riet, zus van oom Ton, tante van Joep, staat in een ander daglicht maar kabbelt wel voort. Vasthouden aan het leven, elkaar weer zien wordt nog belangrijker als je weet dat het ook niet meer kan.

koester wat je hebt is wat hier wellicht uit voortkomt, Joep geeft ieder zo wel een groot kado, niet wetende dat hij het kado is dat jullie willen... hou vol, hou moed, koester elkaar en het vertrouwen in het leven zo het wordt gegeven

Er ging iets moois voorbij,
Zo aan mijn hoofd voorbij,
Vlak langs mijn hart voorbij -
Ik wist niet wat.

Ik deed mijn venster dicht,
En bei mijn ogen dicht,
En al mijn vingers dicht -
Of ik het had.

Ik keek mijn venster uit,
Zag naar de verte uit,
Hoog naar de hemel uit -
Of het daar stond.

Ik liep naar buiten toe,
Heel naar de verte toe,
Zo naar de hemel toe -
Of ik het vond.

Daar bij de wei daar zong,
Daar door de bomen zong,
Hoog in de hemel zong -
De lente een lied.

Ik zag een kindje gaan,
En nog een beestje gaan,
En nog een meiske gaan -
Dat was het niet.

‘k Zocht bij de rozeboom,
Onder de pereboom,
Onder de appelboom -
Ik zag er niets.

Toen ben ik heengegaan,
Ben ik maar weggegaan,
Ben ik naar huis gegaan -
Zo zonder iets.

Ik nam mijn eigen hart,
Keek in mijn grote hart,
Diep in mijn lege hart -
Of het daar lag.

Tot de dag henen was,
Totdat het avond was,
Tot het zo donker was -
Dat ik niets zag.

Toen, in de schemering,
Dacht ‘k in de schemering,
Dat in de schemering,
Iemand mij riep--;

Toen heb ik zacht geschreid,
Heb ik heel stil geschreid,
Heb ik zo lang geschreid,
Totdat ik sliep.

C.S. Adama van Scheltema

jezus! was in Denemarken dit weekend en betrapte mijzelf erop dat ik 2 dagen niet aan Joep gedacht had. Moet ik mij schamen? Vandaag op een, godbeterehet, een veerpont dacht ik opeens weer aan hem. Water, veel water dat bracht mij weer tot Joep. Ik keek over zee en dacht kom boven...

de afgelopen dagen ben ik meerdere keren naar Amsterdam geweest, met de trein. elke keer denk ik Joep, waar ben je, en meen ik te zien in het water, ja daar is iets, zou dat Joep zijn, ja dat moet Joep zijn, we moeten hem toch vinden. Joep, je gelieven, je familie, je vrienden, we wachten zo intens op jou. En teleurgesteld trein ik verder en wacht met jullie, want anders kan het niet..

july wesly

Ik blijf aan jullie denken. Ik blijf met jullie hopen. Liefs, Madeleine

knopjes, blaadjes, topjes boven de grond.....de 40e dag...het blijft onwerkelijk...sterkte!! xxxxxx

Wat een vertroosting en wat een prachtige woorden schrijven jullie steeds. Ik ben er erg blij mee, het houdt Joep dichtbij. Veel liefs!

Op deze blog zijn al veel mooie woorden geschreven. Maar het is er sinds kort ook Gedichtentijd. Starik, Rilke, Adama van Scheltema. Deze gedichten raken mij en helpen mij. Waarom? Hierom:
'Poetry can communicate before it is understood' (TS Eliot).

Verdrietig om te lezen dat Joep Lennarts nog steeds wordt vermist. Ik ken hem niet persoonlijk, maar wel zijn naam door zijn fotografie. In de loop der jaren heb ik regelmatig publiciteits- en scènebeelden van zijn hand geplaatst. Op mijn mac vanaf 1999, daarvoor heb ik het niet meer paraat: Adhoc, Artemis, Productiehuis Brabant, LaMelis, Convoi Exeptionnelle, DrieOns, Matzer, tg MAX, ... Zojuist kwam 111 van Madeleine Matzer (niet toevallig hier vlak boven) voorbij en ik vroeg me af: "Hoe zou het nu met Joep Lennarts zijn?" Zo stuitte ik op dit ontroerende blog, met harde feiten, maar vooral een groeiend eerbetoon met mooie, lieve woorden en herinneringen. Tussen de reacties en steunbetuigingen bekenden uit de theaterwereld, die hem allemaal vreselijk missen, wist hij dat ook maar. Veel sterkte, ik hoop voor de familie, zijn vrienden en collega's dat er nu snel duidelijkheid komt zodat aan het vreselijke niet weten waar Joep is gebleven een einde komt.

Prachtige mensen,we voelen zo met jullie mee.
Kracht en liefde toegewenst.

Toen ik het 'kwijtbericht' hoorde op Cement-zondag wist ik zeker dat Joep binnen enkele dagen weer tevoorschijn zou komen. Lang heb ik dat geloofd, gehoopt, verwacht. Ik schreef het hier al eens, op een van de eerste berichten. En nog altijd is er iets in mij dat zegt: hij komt terug; zie hoe ontzettend waardevol je bent voor zo veel mensen, kom terug. Moet je nou eens lezen joh, wat ze allemaal over je zeggen, zo mooi!
Voor mij is Joep al jaren een voorbeeld. Vooral als fotograaf. De complimenten die hem hier gegeven worden, ze zijn allemaal verdiend, hij was een bijzonder groot vakman én kunstenaar met een grote betrokkenheid. Ik geloof niet dat ik dat ooit expliciet tegen hem gezegd heb, al denk ik wel dat hij het weet. Een wijze les.

Ik hoop met jullie en alle bezoekers van dit blog mee dat er snel duidelijkheid komt. Het is jullie lieve, bijzondere, bewonderenswaardige mensen zo ontzettend gegund dat jullie aan het weten mogen beginnen.

Vandaag: op maandag zoals gewoonlijk weer tussen 12-13 bij Gerrit & Marianne geluncht met Kas; de laatste weken altijd voor de deur 'kijkend naar boven'; naar jullie huis Daniël en afvragend of nu eindelijk onze 'oude buurman' Joep gevonden is. Wij leven zo met jullie mee. Waarschijnlijk een schrale troost; de pijn en de leegte die jullie voelen kunnen wij niet overnemen. Dagelijks denkend aan jullie, hopen wij dat het vinden van Joep ook binnen/op/rond de 40 dgn zit. Sterkte! Dikke zoenen, Marcel, Kas en Ladya XXX

Veertig dagen vastentijd, volgend op carnaval.....
Ik heb er nooit in geloofd.
Maar nu, nu hoop ik vurig dat de periode van "onthouding" gaat leiden tot de vondst van Joep, desnoods op Goede Vrijdag.

Zelf ben ik meer van de statistiek: met 95% kans is de hoop zeer terecht!

Heel veel sterkte!!

ik denk elke dag heel vaak aan Joep en aan jullie. Liefs Natasja

De 40ste dag. Moeilijk te geloven. Er gaat geen dag voorbij dat wij niet aan Joep denken of even komen lezen op deze blog.

In 2008 speelde ik met mijn liedjesprogramma op Theaterfestival Boulevard. Het concert startte met een vaartocht over de Dieze. Vanuit de boot speelden we en zong ik het publiek toe. Joep ging een avond mee in de boot en maakte prachtige foto's. Wat een fijne, lieve man en vakman. Zojuist heb ik 'Four Seasons In One Day' van Crowded House gespeeld en gezongen. Voor jullie en voor Joep.

Jullie woorden blijven me, en mij echt niet alleen zoals blijkt, zo enorm raken, Dat zorgt ervoor dat we eens tukje van jullie verdiet en pijn mee blijven voelen. Heb kracht, heb hoop en vooral heel erg veel liefde en steun aan elkaar. Alle liefs en nog steeds die warme armen om jullie heen geslagen x

40 dagen, zo'n lange tijd en tegelijk ook weer zo kort. Weet na 40 dagen nog steeds niet hoe jullie echt tot steun te kunnen zijn. Soms een zinnetje, soms wat meer dan twee. Maar nooit genoeg. Joep en jullie blijven iedere seconde bovenaan in mijn gedachten genesteld.
Joep zit in jullie en in ons 'buitenstaanders'. Met ieder berichtje vind je een beetje 'Joep'. Hopen wordt wachten. Blijf maar sterk en lief voor elkaar.

Ben zomaar iemand die in Den Bosch heeft gewoond en meeleeft. Waarom weet ik ook niet, maar het raakt me allemaal. Ik volg het verhaal en wens jullie alle sterkte. Hopelijk voor jullie komt er snel duidelijkheid. En zo lang die er niet is, is er de herinnering aan wat er was. En daarna natuurlijk ook nog...
Hartelijke groeten,
José Vorstenbosch

40 dagen
zonder jou
40 dagen
zonder rouw
40 dagen
waar ben je nou.....

het went, zelfs de uiterste kracht en geduld

Ik leef mee, elke dag maar weer.

Wat een meer dan wonderschone teksten. Helaas levert het geen mooi resultaat op. Ik ken jullie niet, maar leef enorm met jullie mee! Wat onvoorstelbaar dat zo'n talentvolle man niets van zich laat of kan laten horen.
Het leven is prachtig, maar kent ook enorm scherpe kantjes. Daar worden jullie op dit moment en zeker ook in de toekomst mee geconfronteerd.
Alle kracht.
Ingrid.

Lieve Mech,

Alweer twee weken geleden dat ik je heb gezien, er gaat geen dag voorbij zonder aan jullie te denken. Ik hoop dat je de kracht weer vindt om er vrijdag bij te zijn.....

Lieve allemaal,

Hoorde pas afgelopen maandag van de vermissing van Joep. Ken Joep via Mech, van familiebijeenkomsten.
We hebben nooit veel of lang met elkaar gesproken, maar altijd was er 'n begroeting.

Dinsdagochtend om 4.00uur ging ik werken, na 'n lang weekend vrij. Rond 5.30uur was ik op de A59 afslag Hedel met m'n vrachtwagen. Mijn gedachten gingen naar Joep. Joep moet hier ook rond dit tijdstip in de buurt gereden hebben.
Joep die ik ken als 'n rustig, vriendelijk iemand.
Wat is er gebeurd? Waarom is 't gebeurd? Wanneer komt er 'n antwoord?

Nadat ik gelost heb in Kerkdriel, rijd ik om. Kan mij 't schelen, dan maar wat later op mijn volgende adres. Wil ik over de brug bij Treurenburg. Joep 'n groet brengen.

Veel, heel veel sterkte en kracht voor jullie allen.

De eerste premiere zonder Joep gaat dit zijn. Wat niet kan. Wat niet mag. Wat is. Toch zal hij er voor mij en iedereen van ons bij zijn. Meekijken met zijn bevlogen ogen, zijn betrokken ziel, zijn onomwonden mening. Lieve Joep, ik mis je, wij missen je.
En voor Daniel, Mech, Mieke, familie en al zijn vrienden, hou vol. Deadlines waren een vast onderdeel van Joep's leven, maar deze deadline van 40 dagen is zo groot, voor zoveel betrokkenen, zo vol emoties, en dan nu het verstrijken ervan.
Bijna niet te doen, en toch zal het niet anders kunnen. Een zin uit Mech's bloch heeft me erg getroffen: "Joep komt terug als de natuur er klaar voor is. Dat is mijn zekerheid."
De natuur is zo z'n best aan het doen, zich zo uit aan het sloven om zich op z'n mooist te tonen. En ergens zal die natuur klaar zijn zoals Mech voorspelt. Ik hoop voor jullie dat dat niet meer te lang duurt. Liefs, Madeleine

Elke dag kijken, elke dag hopen. Het moet voor jullie allemaal aan het randje van je hersenen zitten. Elke dag denken aan Joep, elke dag afsluiten met het niet weten. Ik sta in de zijlijn en kijk er naar. Ik zie hem bij ons aan tafel zitten, zie zijn handbewegingen, hoor hem grinniken en toch zit hij alleen maar in mijn hoofd en weten we niet waar hij is. In ons allemaal?
Houd vol, blijf ons berichten dan zullen wij dat ook doen.
Heel veel sterkte en heel veel liefs.