Joep's Blog:

De 50ste dag, vrijdag 15 april 2011

apr 15

Geplaatst door:
vrijdag 15 april 2011 10:04  RssIcon


Lustrum van de leegte. Dit is de vijftigste dag dat Joep vermist is.

Wat blijft, zijn de vragen. Als een kudde schapen onder je slaapkamerraam. Maar niet te tellen. Op zulke wakkere nachten ontdek je dat zinloosheid vaak een rituele functie heeft. Want voor de duizendste keer stel je vragen zonder antwoorden tegen te komen. Die antwoorden hebben pleinvrees. Je kunt overal rondkijken, maar ze laten zich niet zien.

Drie van die vragen. Wat gebeurde er op die vroege ochtend van vrijdag 25 februari in hoofd en hart van Joep? Waar is hij nu? En wanneer wil de natuur hem teruggeven?

De verbijstering vorige week donderdag. De laatste zoekactie bij Hedel. Geen Joep. Noch onder de brug, noch in de voormalige haven van de Genie. “Maar hij moet toch ergens zijn?”, zei iemand die avond op de Doessingel. Dat klopt. Maar het begip ‘ergens’ splitst zich deze lente op, in twee tegenovergestelde betekenissen. Ergens betekent: op elke denkbare plek op de wereld. Maar ook: op die ene plek, maximaal twee vierkante meter in oppervlakte. Ergens is een schuw nergens: het durft nog geen ergens te zijn.

Wat we ontdekken: het verdriet om Joep kent z’n eigen, ondoorgrondelijke choreografie. Het is geen logisch patroon. Verdriet sleurt je plotseling naar achteren. Of met een ruk naar voren. Halve cirkel naar links. En verder. Het groeiende inzicht dat verdriet zich niet laat leiden – het wil overgave.

De vijftigste dag. De onvermijdelijkheid. De komende dagen zullen we in kleine kring spreken over afscheid. We gaan proberen een dag te omcirkelen. Inhoud, schaal, vorm en locatie: het zal voorzichtig klank krijgen. Tegelijkertijd zal die dag van afscheid slechts een komma in de tijd zijn. Omdat we pas werkelijk afscheid van Joep kunnen nemen als hij terug is gekomen.

Labels:
Categorieën:

16 opmerkingen tot heden...


Beste mensen,

Telkens toch weer de blog lezen. Steeds meer beseffend dat het antwoord waar we in het begin van de 50 dagen op hoopten niet zal komen. Maar toch blijven lezen. Ook om mee te leven en om te zien hoe anderen meeleven. Wordt het nu langzaam draaglijker, dat gemis? Zelf merk ik dat ik meestal nog maar een keer per dag naar Joep's site ga. Maar wel fijn dat nog steeds nieuwe berichten door jullie worden geplaatst en dat mensen blijven reageren. Blijf elkaar steunen! Zoek elkaar op! Nog steeds: veel sterkte, want het gemis blijft...

Door Henk van den Berg op   vrijdag 15 april 2011 16:27

Beste allen,
Kan me helemaal bij de vorige schrijver aansluiten, toch maar even weer kijken tegen beter weten in, want wie weet?
Sterkte!!

Door Arenda-collega fotograaf op   vrijdag 15 april 2011 18:58

Jullie kennen mij niet, ik ken jullie en Joep niet. Toch kijk ik geregeld op jullie site om te kijken of er ontwikkelingen zijn. Lees jullie mooie teksten. Ik hoop dat er binnenkort antwoord op jullie vragen komt. Heel veel sterkte!

Door anoniem op   vrijdag 15 april 2011 20:00

Besten,
Hoewel deze blog er absoluut niet had moeten zijn, wil ik toch kwijt dat ik nog nooit zo'n mooie aaneenschakeling van getuigenissen heb gelezen. Poëtische hartenkreten, prachtig als het leven, prachtig als Joep! Heel jammer dat we geen teken van hem krijgen. Misschien op de 53ste dag...
Maar belangrijker is: hij zit in mijn hart, en zit daar al heel lang, en zal daar ook blijven, net als bij iedereen hier op dit blog denk ik. Laten we ons daar mee troosten. Houd vast aan de liefde.


Door Kirsten Sinke op   vrijdag 15 april 2011 22:16

Ik ken het zo goed en leef maar mee. Meer kan ik niet doen. Ik denk aan jullie elke lange dan maar weer.

Door Josephine op   zaterdag 16 april 2011 10:20

Haast iedere dag loop of rij ik ergens en hoop ik Joep gewoon tegen te komen, niet eens te vinden, maar ergens afwezig te zien zitten. Hem mee kunnen nemen om hem jullie terug te geven...tegen beter weten in misschien, maar toch blijft ook dat stukje hoop leven. Alle liefs, ik denk veel aan jullie xXx

Door Ingrid op   zaterdag 16 april 2011 10:56

Zoals dit alles onverwacht was, is het natuurlijk ook onverwacht, of van te voren onvoorstelbaar, dat het zo zou gaan. Dat er niets duidelijk(er) wordt, dat hij nog niet gevonden zou zijn. Dat dit ook zo zou kunnen blijven. Inderdaad, hij moet toch ergens zijn, maar zo lang dat 'ergens' ongedefinieerd blijft, blijven alle vragen natuurlijk open staan. Misschien zit hier de sleutel ook in de omgang ermee. Dat alles nog steeds mogelijk is.

Door Natasha op   zaterdag 16 april 2011 11:44

lieve dierbaren van Joep,
Enorm geschokt door Joeps kwijtzijn.

En ik denk, wat is het-niet-weten onmetelijk zwaar voor jullie. Daar doorheen loopt de schrijnende gedachte: hoeveel zielepijn moet Joep gehad hebben om zulke liefdevolle, toegewijde mensen achter zich te laten.

Ik wens dat Joep waar die ook is, verlost is van hetgeen hij zich wilde verlossen, en ik wens dat hij jullie intense liefde en zorgzaamheid ontvangt...
Ik wens jullie heel veel kracht en verbondenheid op de eerste schreden afscheid,

Naast jullie grootste liefde voor hem, de verwarring en het verdriet, is jullie ook vrede en zachtheid gegund.

veel liefs

Door Annemarie van Haaren op   zaterdag 16 april 2011 22:20

Hou vol lieve mensen!

Door marcus op   zondag 17 april 2011 19:35

Afscheid nemen zou fijn zijn, met mooie teksten en vooral ook al die mooie beelden van Joep en blijven herinneren. Dat verdwijnen is zo ondragelijk, ik denk zo vaak: laat Joep gevonden worden. Vooral voor jullie lieve mensen. Dank voor jullie terugkerend verslag.

Door moniek merkx op   maandag 18 april 2011 18:32

Hou vol in deze moeilijke dagen die helaas niet de antwoorden brengen waar zo naar gehunkerd wordt.

Dank voor dit verslag en houd elkaar goed vast.

Door Martijn de Jonge op   dinsdag 19 april 2011 10:38

Lieve mensen,

Heel vaak denk ik aan Joep. Soms is hij weer even op de achtergrond. Dan zo als enkele minuten geleden kom ik weer een mailtje van hem tegen. Als vanzelf ga ik dan weer naar dit blog. Ik hoop met jullie op antwoorden. Hou vol en veel sterkte!

Door Gerard Til op   dinsdag 19 april 2011 14:48

Ik denk net als de andere mensen hierboven dagelijks aan Joep en jullie. Heel bijzonder, deze verslagen, die ons lezers troost bieden, terwijl het andersom zou moeten zijn.
Heel veel moed en heel veel dank.

Door Elz de Korte op   woensdag 20 april 2011 9:17

zou er dan nu toch snel duidelijkheid komen? hoe langer het duurt hoe dichterbij de antwoorden...

Door Ginny op   woensdag 20 april 2011 12:45

Bijna elke week kijk ik op deze website of er al nieuws is over Joep. Tot nu toe elke keer een teleurstelling.
Ik ken Joep niet persoonlijk, maar wel zijn naam en foto's. Mijn vader Hans was collega van Joep bij de Volkskrant.
Met veel bewondering lees ik de aangrijpende verhalen. Veel sterkte toegewenst!

Door Bastiaan Heus op   woensdag 20 april 2011 19:57

ik kijk iedere dag op deze blog in de hoop dat er nieuws is, ik blijf aan jullie denken. Heel veel sterkte.

Door Monique Knaape op   woensdag 20 april 2011 21:57

Uw naam :
Opmerking:
Toevoegen   Annuleren