Joep's Blog:

De 57ste dag, vrijdag 22 april 2011

apr 22

Geplaatst door:
vrijdag 22 april 2011 13:06  RssIcon

Goede Vrijdag, zegt de agenda. Dat impliceert dat er ook Slechte Vrijdagen zijn. We kennen er een, nu acht weken geleden. Al weten we tegelijkertijd dat elke dag in onschuld wordt geboren – don’t blame the time.

Vrijdag 25 februari 2011. De dag dat Joep zonder bericht uit huis vertrok. Van die ochtend en van de dagen, weken en maanden ervoor zijn grondige analyses en reconstructies gemaakt. De slotconclusie: Joep is in geestelijke ontreddering vertrokken en zowel zijn karakter als z'n morele overtuigingen – over vaderschap, trouw, liefde en vriendschap – laten zich niet met een vrije dood verenigen.

Hoe verder? Zoals we vorige week in het vooruitzicht stelden, zijn we de zoektocht naar een datum, schaal en vorm van [tussentijds] afscheid begonnen. Dat is geen eenvoudige expeditie. Immers: je ‘vertrekt’ gezamenlijk op 25 februari, maar ieder heeft z’n eigen gang. De een struikelt, de volgende maakt af en toe een hink-stap-sprong. De derde zegt: ik wil gaan zitten en niet meer verder. Maar we verliezen elkaar niet uit het oog.

Waar we over denken: afscheid nemen in stappen, want verdriet heeft haar eigen tred. Het meest waarschijnlijke is dat we op korte termijn in zeer kleine kring ritueel afscheid van Joep nemen aan de Maas.

Een publiek afscheid zal pas later zijn, maar vrijwel zeker vóór de zomervakantie, als velen immers over de wereld uitwaaieren. Zo’n gemeenschappelijk afscheid van Joep is op [minstens] twee manieren betekenisvol. Enerzijds zal het alle betrokkenen de kans geven om hun verdriet met elkaar te delen. Anderzijds zal zo’n bijeenkomst markeren wat Joep nalaat: talloze mensen bij wie hij ooit een vingerafdruk op hun ziel heeft achtergelaten. Een verenigde blijk van liefde aan Joep is het minst wat we kunnen doen.

Na een publieke bijeenkomst zal de tijd zich niet sluiten. Want in diepste essentie kunnen we pas afscheid van Joep nemen als hij daadwerkelijk gevonden is – of als er zoveel zeeën van tijd zijn voorbijgegaan dat we in redelijkheid niet meer op de terugkeer van Joep kunnen rekenen. Een mogelijk derde afscheid zal waarschijnlijk opnieuw in zeer kleine kring zijn.

We schrijven dit aan de vooravond van Pasen. Gek: dat is het feest waarop je in de regel het leven verstopt – het ei, waaruit de hoop tevoorschijn wil breken. Maar deze Pasen staat voor de dood die zich verbergt. De tuin te groen, de zon te fel, de vogels die geen aanwijzingen fluiten. We hebben gezocht. En uiteindelijk onszelf en elkaar gevonden.

Deze Pasen zal ook overal in Nederland de Matthaüs Passion klinken. 

Met dat ene zinnetje: 
Erbarme dich. 

Nee, of God bestaat weten we niet.
Maar ontferming bestaat.
Ze zal de wereld in gaan.
In haar eentje.

En ze zal Joep vinden.



P.S. Jullie reacties blijven kracht geven. Dankjewel.




Labels:
Categorieën:

17 opmerkingen tot heden...


...wederom tot tranen toe ontroerd.....veel sterkte,nogmaals en telkens weer...in gedachten.Groet!

Door Yvonne van Broekhoven op   vrijdag 22 april 2011 14:36

Al bijna 57 dagen volg ik deze BLog;
Het was de dag dat ik 's avonds langs Treurenburg kwam en een politieauto op het fietspad zag staan bij een zilvergrijze auto. Ik kreeg er een beetje een raar gevoel van:
Een verlaten auto aan het water kan iets naars betekenen. Ik ben opgegroeid in de omgeving van de Hedelse brug en ken enkele verhalen van mensen die daar ooit voor het laatst zijn gezien ...
Toen ik de volgende dag het Brabants Dagblad las en het artikel over de vermissing van Joep las, was het bijna 1+1=2 voor mij ...
Die auto had ik gezien, vrijdagavond ... Ik kreeg er al zo'n vreemd gevoel bij ...
Het artikel beaamde wat ik had gevoeld ...

Persoonlijk ken ik jullie geliefde Joep niet ...
Maar ben die dag gaan Google-en over hem en kwam bij deze Blog terecht ...

Lieve Mensen: Ik leef vanaf dag 1 van dit drama met jullie mee ...
Met tranen in de ogen lees ik jullie berichtjes en jullie hartenkreten ...
Wat een verschrikkelijke tijd maken jullie door.
Dik respect voor jullie dat je toch nog de kracht kan vinden om de buitenwereld te laten weten wat er speelt ...

Ik hoop dat de natuur jullie Joep snel terug kan geven ...
Want alleen dan kan er een echt afscheid zijn ...
Betrap me erop dat ook ik de Maas aftuur ...
Ben er vaak te vinden, maar kan er niet zo van genieten als andere jaren ...
Omdat ik weet dat er iemand heel erg gemist wordt ...

Heel heel veel sterkte voor iedereen die van Joep houdt ...

Een warme groet!!!

Door Corrie Middelkoop op   vrijdag 22 april 2011 17:20

Wat raar ....... al 57 dagen! Elke dag denk ik even aan Joep en hoop hartgrondelijk dat hij gevonden is of dat hij een teken van leven geeft. Wat raar ..... het lijkt zo kort maar het is zo lang voor de mensen die hem liefhebben en hem zo missen. Wat raar ..... dat het leven doorgaat en het verdwijnen van Joep tot het alledaagse gaat behoren. Collega's om mij heen vertellen dat Joep weg is of vragen aan me of ik het al weet ... of iets gehoord heb. Wat lijkt het mij verschrikkelijk om na te moeten denken over afscheid nemen ... of Joep uit je gedachten zetten. Is het onvermijdelijke echt onvermijdelijk? De tijd staat stil maar de tijd gaat ook door ..... voor en na de verdwijning .... hoe moet het nu verder? Wat een kwellend dilemma! Ik wens alle naasten heel veel kracht en heel veel wijsheid. Gelukkig denken heel veel mensen aan jullie en aan Joep. Moge dat een klein beetje troost geven.

Een hele warme groet.

Door Jan Everhard op   vrijdag 22 april 2011 20:52

Ook ik volg jullie blog al een tijd, ook ik heb Joep niet gekend. Wel is het vreemd dat hij na 57 dagen non niet gevonden is. Ik wil natuurlijk geen valse hoop geven, maar als hij in het water terecht is gekomen dan zou hij toch allang gevonden moeten zijn? Meestal duurt dat maar een week of 3 a 4. Zou hij echt te water gegaan zijn? Is hij toch niet naar een ander deel in onze wereld vertrokken zijn? Dat zou toch het mooiste zijn.... Ik hoop echt voor al zijn geliefden dat het sprankje hoop mag omslaan in zijn verschijnen. Heel veel sterkte allemaal!

Door Kees Aben op   vrijdag 22 april 2011 21:02

Beste mensen,

ik had zo gehoopt dat Goede Vrijdag voor jullie 'n verlossing zou brengen. Het heeft helaas niet zo mogen zijn. Ik blijf met jullie hopen dat er 'n moment komt van fysiek afscheid nemen. Zo belangrijk!
Maar toch: jullie liefde blijft, daar hoeft gelukkig geen afscheid van genomen te worden. Joep zal zich blijven presenteren in allerlei gedaanten, op allerlei momenten, op de meest uiteenlopende plaatsen.
Een paar woorden van me, die hopelijk wat troost bieden. Maar misschien helpt muziek meer...... Als The River van Bruce even op "pauze" mag......

Inderdaad Erbarme dich: universeel helende muziek van Bach, heel goed voor het hart, zeker in deze rauwe tijd.
Het requiem van Fauré kan ik zeker ook aanbevelen, en dan speciaal Libera me (bevrijd me) om naar te luisteren. En laat de tranen maar gewoon rollen, ook heel helend.

En om vanuit het klassieke repertoire weer over te gaan naar het eigentijdse, maar ook zeer intense, komt Cuby & The Blizzards met Somebody will know someday hoog op mijn troostende lijstje voor, zo ook "Yes the river knows" van The Doors.

Heel veel sterkte, en een harte groet!



Door Ingrid Kemps op   zaterdag 23 april 2011 0:33

Las net het bericht over Joep. Ook ik kende hem niet. Maar zal voor U allen bidden want er is inderdaad een God, en niets is voor Hem verborgen. Hij kent onze harten, ons doen, staan en zitten zoals Zijn Woord dat zegt. Dat U bij Hem getroost zult worden. Als ge in nood gezeten, geen uitkomst ziet, wilt dan nooit vergeten, Hij verlaat de Zijnen niet, zo zijn de woorden van een gezang uit mijn jeugd. Ik heb zelf veel meegemaakt, en zelfs met de Heer is het moeilijk, maar zonder Hem zou het nog oneindig veel moeilijker zijn!! Wil U graag vertellen dat Hij, mijn Heiland, mij er steeds door helpt. Mensen hebben vaak het beeld van God verwrongen, en Hij dringt zich nooit aan iemand op. Wij allen hebben een vrije wil! Doch Hij staat aan de deur van ons hart en klopt, en wij kunnen Hem uitnodigen om in ons hart te leven. De Psalmen zijn vaak een roepen naar God om zijn Erbarmen aan ons te geven, en wanneer men deze leest, dan meteen al komt de Heilige Geest U vertroosten! God's onmisbare Zegen voor U allen, en ik zal voor U bidden. Heel veel sterkte in Uw verdriet! Roep Hem aan, vertel de Heer dat U het niet meer begrijpt en Zijn steun hard nodig hebt. Lees zijn Woord, en U zult getroost worden, Hij zal U begrijpen.

Door een Grootmoeder ver weg - VS op   zaterdag 23 april 2011 8:25

Ik ben weer geroerd door de betrokkenheid en de warme woorden van de schrijvers. Die woorden geven mensen die niet in de allerpersoonlijkste kring van Joep zitten, maar net daarbuiten, waartoe ik mezelf reken, het gevoel niet vergeten te worden. Dat hun grote verdriet óók serieus wordt genomen. Dat waardeer ik nog het allermeest in deze blog. Waarvoor hartelijk dank. Alle goeds gewenst...

Door Erik van der Burgt op   zaterdag 23 april 2011 20:44

Het zijn vaak de kleine dingen die in je herinnering blijven:
de mooie momenten samen, een glimlach, een bepaald gebaar.
Hoe zwaar het nu ook is, op den duur zullen deze kleine dingen het verdriet verzachten.
Er is niets dat voorgoed verdwijnt, als men de herinnering bewaart.
Zoek de steun bij elkaar die nodig is om dit te verwerken.

Door Danielle op   maandag 25 april 2011 10:33

Voor het eerst in dagen internet, want hier in Italie is dat zeer beperkt aanwezig en dus meteen kijken op Joep's blog. En hoewel de lente nog niet het antwoord heeft gegeven waar iedereen op hoopt treffen mij jullie zinnen: "We hebben gezocht. En uiteindelijk onszelf en elkaar gevonden."
Een enorm kado. Ondanks alles. Dankzij alles. De aanleiding is het laatste dat iedereen wenst. Het gevolg is mooi en groot. En biedt troost. Vaak heeft het leven deze dubbelheid in zich. Waar je niet om vraagt. Het vult niet het gat dat Joep's verdwijning heeft achtergelaten, maar schenkt wel nieuwe grond. Liefs, Madeleine

Door madeleine matzer op   maandag 25 april 2011 11:54

Joep is nog niet gevonden.....Wie zal de essentie, de diepste betekenis van de zin en het zijn ooit vinden? Altijd zal het onbekende. het onzichtbare bij de ander, zelfs bij jezelf een mysterie zijn en blijven.
Natuurlijk willen we dat hij wel gevonden wordt. we vinden zelfs dat daar de nabestaanden recht op hebben. Maar ook het vinden zal het vertrekken niet verklaren. wel troost bieden, wel een waardige afsluiting mogelijk maken naar onze menselijke maatstaven. Zijn verdwijning, het onbegrijpelijke hiervan, het onzichtbaar blijven is bijna een metafoor voor zijn onzichtbaarheid tot nu toe. Ooit zullen we ons aan het onverklaarbare moeten overgeven, aan Hem die voor ons een mysterie is en aan wie we toch leven en dood in handen moeten geven.

Door Frans op   maandag 25 april 2011 19:06

ook ik volg, zoals velen, deze blog al vanaf het moment dat ik hoorde dat Joep is verdwenen.
'Op afstand' - dus zonder te reageren op jullie liefdevolle, intense, intens trieste en oh zo ontroerende berichten. Berichten die naar de keel grijpen, elke keer weer.
Berichten waaruit zo naar voren komt dat jullie bezig zijn te zoeken naar het 'een plek geven' van het eigen verdriet zonder daarbij het verdriet van de ander uit het oog te verliezen. En dan niet eens alleen het verdriet van 'de naasten', maar ook nog eens het verdriet van al die andere menen daarbuiten. Zoals nu weer bij het denken over het (tussentijds) afscheid van Joep. Hoe kunnen we zorgen dat iedereen die daar behoefte aan heeft (tussentijds) afscheid kan nemen?
De kracht die jullie samen lijken te hebben of bij elkaar vinden om hiermee, samen, om te gaan is zó bewonderenswaardig. Ik hoop echt dat het jullie lukt elkaar te blíjven vinden in de zoektocht naar Joep en daarbij ondertussen ook ruimte blijven vinden een plek te geven aan het eigen verdriet.
En ondertussen blijf ik die zoektocht van jullie, met jullie, volgen - op afstand.
Want ook bij mij heeft Joep, zoals jullie zóóóó mooi hebben gezegd, ooit een vingerafdruk op mijn ziel achtergelaten. Heel veel sterkte en warme groeten, Harriëtte

Door Harriëtte Haasen op   maandag 25 april 2011 19:30

Joep heb ik persoonlijk nooit leren kennen, wellicht wel onbewust tegengekomen tijdens het uitoefenen van ons vak. Als collega fotograaf, maar vooral als mens die meevoelt al sinds ik het bericht over Joeps vermissing hoorde schrijf ik nu dit korte berichtje. Ik wens alle mensen die Joep liefhebben steeds terugkerende kracht en hoop dat de steun die jullie aan elkaar hebben blijft voortbestaan zolang jullie het nodig hebben. Ik ben vaak ontroerd als ik lees wat er over Joep en door jullie geschreven wordt. Veel sterkte en lieve groet, Michiel

Door Michiel de Ruiter op   dinsdag 26 april 2011 9:53

Ik hoop van harte voor jullie dat je een goed afscheid kunt nemen,,,ook een derde dus waarbij Joep wel aanwezig zal zijn. xxxxxxxxxxxxx

Door Lidwien van Noorden op   dinsdag 26 april 2011 12:38

Dit weekend ontsproten in mij enige versregels voor Joep. Ik heb het neergeschreven en wil het graag met jullie delen in de hoop dat het kracht geeft:

In de schaduw van de stilte
Waar wind nog regen is
Dwaal ik tussen mist en kilte
Voor ik mij volledig vergewis
Wat houd mij, mijn hoofd, mijn hart
Dichterbij gedeelde smart?
Toch bij jou, zo veilig en bemind
Dat ik van je hou, mijn kind

Door anoniem op   dinsdag 26 april 2011 12:58

Beste mensen,

Ook ik volg het blog van Joep al 57 dagen en het verhaal van Corrie Middelkoop zou door mij geschreven kunnen zijn.
Ik vind het ook moeilijk om een reactie te geven maar ook mij laat het niet los.
Ik kwam langs toen de politie en de bergingsauto er stonden om de auto van Joep op te halen ik zei meteen tegen mijn dochter dit is foute boel. Toen ik de volgende dag het stukje in de krant las wist ik meteen waar het over ging. De bewuste auto.........in de berm bij de heldelse brug. Ook ik ben gaan google -en omdat de naam van Joep me toch iets zei ben ik gaan zoeken en ik kwam op zijn blog terecht.
In eerste instantie heb ik zijn prachtige foto reportages bekeken en daarna zijn blog gevolgd. Met diep respect ben ik dit blijven doen..........wat een kracht geven jullie aan andere mensen en hoe "mooi" zetten jullie je gedachten en belevingen op papier........de liefde en warmte die dit uitstraalt pakken je meteen.

Soms kan ook ik mijn tranen niet bedwingen als ik jullie gedachten lees.

En net als Corrie ben ik veel in en om de Maas te vinden en ook voor mij is dat met een ander gevoel, je blijft kijken en turen of je niets ziet waardoor jullie een bevestiging kunnen krijgen in deze onzekere tijd.

Corrie zou een zus van me kunnen zijn want ook ik eindig altijd met een warme groet ............een gemeende warme groet en heel veel sterkte bij het realiseren van een passend afscheid............


Door Hetty Kremers op   dinsdag 26 april 2011 16:45

Lieve mensen,

Ook ik ken Joep niet, maar wel mensen die dicht bij hem staan, of moeten we nu zeggen:...stonden.....?

Op en met gepaste afstand wens ik iedereen alle sterkte.

Door Bart op   woensdag 27 april 2011 14:29

En weer ervaar ik de kracht van kunst. In dit geval de helende werking van het geschreven woord. De troost is groot. De geweldige mogelijkheid voor mij (ons) om betrokken te blijven en te delen.
Heel veel sterkte iedereen.

Door Marjolein van den Akker op   vrijdag 29 april 2011 14:07

Uw naam :
Opmerking:
Toevoegen   Annuleren