Joep Lennarts vermist

Hemelvaart | donderdag 2 juni 2011 [slot]

Thu, 02 Jun 2011 08:31:00 GMT

Dit is de laatste tekst op de website van Joep. Alles is gezegd. Laten we de Dikke van Dale op het kampvuurtje in de uiterwaarden leggen. Vuur loutert.

Alles is gezegd. En nog te weinig: op bladzijde 2068 zullen de vlammen geen vat krijgen Halverwege staat het, in de linkerkolom: waarom. Ongenaakbaar.

Het is Hemelvaart. Nog zo'n eigenaardig woord. Niet te lang naar kijken – er klotst water tussen de letters. Leg ze in de zon. Laat ze drogen. Gooi ze in de lucht. Ze zullen zelf hun weg vinden. Zoals alles en iedereen.

Alles is gezegd. Maar nog niet gevoeld. Heb geduld: dat komt wel. Verdriet kent je postcode. Woede weet waar je woont. En heimwee heeft nog een reservesleutel. Vroeger hadden we een nachtslot. Nu is de deur open. Na 25 februari 2011 sluiten we niets meer uit.

Wat we ook doen: overeind komen. Stof van kleren slaan. Vergeten post doornemen. Werken. Naar het kabaal in het mezenkastje van de buren luisteren – acht jonkies. Ouder worden. Kranten lezen, ook familieberichten. Over de slordige vergankelijkheid nadenken: er gaan mensen dood van wie je niet wist dat ze geboren waren. Naar de buurman luisteren. Gisteren is een mees uitgevlogen, zegt-ie. We hebben ’t niet gezien.

Een kort verslag van moeizaam hernomen levens. Daniël droomt over een lange reis. Mech is geslaagd voor haar coachingsopleiding en maakt haar huis leeg voor de aangekondigde renovatie. Ton en Loes werken, zo goed en bij vlagen kwaad als dat gaat. Heleen zoekt enkele dagen rust in Rome. Ton en Tine vinden troost in de zekerheid dat hun zoon op zoveel zielen z’n vingerafdrukken heeft achtergelaten. Mieke heeft een kat uit het asiel in huis genomen. De Tuinmannen hebben vorige week in de Verkadefabriek het plan ontvouwd waaraan ook Joep anderhalf jaar lang – letterlijk tot op de avond voor zijn vertrek – z’n denk- en daadkracht heeft geschonken: de oude mengvoederfabriek De Heus in Den Bosch tot een tuin der lusten voor cultuur en ontmoeting transformeren. De Zoldermannen? Die leven nog enkele dagen in wintertijd. Maandag zullen ze de grote stationsklok op de Walpoort een uur vooruitzetten – jarenlang was dat een klusje van Joep.

Alles is gezegd. Zelfs de stilte heeft af en toe het woord genomen, besef je op Hemelvaart 2011. Je mijmert. De bel gaat. Je doet open. ’t Leven staat voor de deur. Half schutterig, half stoer. Wilskrachtige oogopslag. Rode bal onder z’n arm. “Kom je weer buitenspelen?”, vraagt-ie. Je aarzelt. Het woordenboek roept iets, vanuit de kamer. Je verontschuldigt je tegenover het leven. Loopt naar de tafel. De Dikke van Dale slaat zichzelf open. Gidst je naar de bladzijden 1005, 1013 en 1039: lente, licht en lucht. Terug de gang in. “Ik kom”, knik je. Je trekt je schoenen aan. Je denkt aan hem en aan bladzijde 1016: liefde.

Later zul je je proberen te herinneren of je rechter- of linkervoet als eerste over de drempel stapte. Je zult het niet meer kunnen achterhalen. Maar je ging. En je wist dat hij met je meeliep.

Dank, voor al jullie steun en liefde.
Meer ...

Terugblik op herdenkingsbijeenkomst 22 mei

Mon, 23 May 2011 22:44:00 GMT

Een korte terugblik: op zondag 22 mei hebben we een openbare herdenkingsbijeenkomst in de Verkadefabriek in Den Bosch gehouden. Enkele honderden mensen hebben deze bezocht. De overweging om deze middag te organiseren: we wilden de velen die met Joep werkten en leefden en/of ons in de afgelopen maanden steunden de kans geven om gezamenlijk stil te staan bij Joep. De bijeenkomst omvatte foto's, teksten van familieleden en vrienden, korte interviews met betrokkenen uit de wereld van cultuur en media, en levende muziek van The Hardcore Troubadours – waar Joep deel van uitmaakte, pianist Bart van Dongen en trompetist Jeroen Doomernik en tenor Steve Dugardin.

Het was een betekenisvolle middag die inhoudelijk en in stijl recht deed aan Joep. Na afloop draaide Dirk Verhoeven in de foyer muziek die uit Joeps uitpuilende platenkast gevallen had kunnen zijn. De playlist vind je op Facebook, onder Productiehuis Brabant.

Een van de sprekers in de theaterzaal was Non Jones uit Wales, waar Joep vele jaren kind aan huis is geweest. Zij sprak dit gedicht uit, opgedragen aan Joep:

OLD FRIEND

You are back, to break the long goodbyes.

Arms stretched wide and open

You come towards

At a pace, nothing spared.

Flushed home-coming tears,

Joy and relief

Hugs tight and binding unwrapping to rough kissing always thrice, the Dutch way

There will always be plans,

Things to do, places to go and treats to cook.

Maps and books are strewn about as you unload,

The kitchen table winking under

Daily pages, wine and food and bits of bike.

By the door the walking shoes wait

‘Real’ coffee fills the mountain air and this old house knows

you have arrived

There is harvesting to do

And sheep to shear before the rain

People to call and deadlines to meet

And worrying to be done.

But now you are here

We must stop, and listen to the nights sweet summer

Silence

You pour the wine

We are of the moment

This is your time and ours.

From afar there is smoke and steam,

Flour puffs and whiffs of spice,

Pots and pans collide like cymbals -

Answers short and sharp.

We are keeping out of the kitchen

As the great master completes his work.

Feast unveiled, the audience indulge and call bravo,

But you will stand detached, watching this great scene

That is your doing .

Today we will find you through the high trees

Where the crows still complain

By old Huw’s place.

Up in Blean Pennant

When the sun finally appears on a damp day

To warm the rain soaked moss, and dry the peat

On our shoes

Bracken rising and falling in the warm breeze

The stream’s deadly trickle, endless –

That will be you

The crashing of the waves against the ancient rocks

Below us at Uwchmynnydd

The Celtic wind whipping our cheeks

Will bring you back again.

And out there

Steadfast against the elements, is Enlli.

A haven – just like Afalon

Will keep you forever

Safe for us.

Tot slot een retorische vraag: kent de dood haar plaats? Niet altijd. Ze is vaak rauw, slordig, te triomfantelijk.
Laten we de dood deze lente kalm maar kordaat weer op haar plaats wijzen.
Want ze hoort naast het leven.
Niet erboven, al verkeerde ze de afgelopen maanden in de schijn van het tegendeel.
Meer ...

De zesde dag na het afscheid van Joep | donderdag 19 mei 2011

Thu, 19 May 2011 07:36:00 GMT

Afgelopen weekeinde kondigden we een blog aan. Belofte maakt schuld. Of geldt vaker het omgekeerde?

Dat is het nadeel van Joeps ongerijmde verdwijning en dood: je gaat zekerheden betwijfelen waarvan je dacht dat ze vaststonden. Of is dat een voordeel? Afscheid van onwrikbaarheid in één alinea.

Het was vreemd, vorige week donderdag. Na 77 dagen – of langer – waren we weer voor het eerst met Joep in één ruimte. Themamuziek uit de film 'Babel', gitaarmuziek en zang van afwisselend Hans en Helge, teksten, bloemen, foto’s. Afscheid, klaarblijkelijk. Want kijk: een kist, rijen verslagenheid, zout op hout. Dit moet wel een laatste hereniging zijn. Tot je na pakweg drie kwartier denkt: maar waar ben ik beland? Afscheid van Joep? Hoezo? Wat is hier in gods- of gidsnaam aan de hand? Something deeply wrong.

Korte terugblik. Ruim 69 dagen wist hoofd dat Joep dood was. Maar hart liet de post ongeopend. Tot 4 mei, de dag met de scherpte van een briefopener. Die stille dag zei: Joep is dood, maar ik geef hem terug.

Aan wat onomkeerbaar is, kun je niet ontkomen. Dat geldt voor de dood. Dat geldt voor diep verdriet. Hartepijn maakt klein. Je wil je verstoppen: tussen tafelpoten, bladerdek, holletje in je hand. Maar verdriet kan je ook laten verlangen naar grote ruimtes. Vemen, hallen, hangars. Vergeefs: te klein voor wat je voelt. Te karig in kubiek meters voor wat je niet kunt bevatten.

Verdriet maakt ook hardleers. Nog regelmatig lopen we in de val: reconstrueren, omsingelen, kantelen, deduceren. Als-dit-dan-dat. Niet doen. Of in ieder geval: met mate. Want de dood is een zevensterrensudoko. Wie haar wil kennen, lost op in onoplosbaarheid.

Het raadsel? Dat blijft. Altijd. Maar hak een raam in je vragen. Kijk erdoorheen. Denk een deur. Loop naar buiten. Zoek geen onderdak in het mysterie. Zet geen tafel en bed in waarom. Het zou hoogmoed zijn. Niemand zal de gedachten, emoties, paden en daden van Joep op de vroege ochtend van vrijdag 25 februari kunnen beschrijven – laat staan doorgronden. Bovenal ben je waarschijnlijk een te mooi mens om in denken te eindigen.

Ga leven. Doe dat zo toegewijd, gewetensvol en bewogen mogelijk. Als je dat doet, kom je Joep in jezelf tegen.
Alive and kicking.

Lieve groet, mogelijk tot zondag in de Verkadefabriek.
Meer ...

de 69ste dag | woensdagnacht 4 mei 2011

Wed, 04 May 2011 17:57:00 GMT

4 mei, stilstaan bij de doden, twee druppels stilte.

4 mei, stilstaan bij Joep, die de zee van stilte eindelijk doorbreekt.

Joep is terug, op de oevers van het wachten.

De feiten: een lid van de Genie heeft Joep vanochtend [woensdag] rond 09.00 uur bij toeval ontdekt in een zijtak van de Maas. Joep is circa 500 meter links van de Hedelse brug bij Crèvecoeur gevonden. Zijn lichaam was ongehavend.

Joep is teruggekomen op 4 mei.

Onze cultuur en taal kennen wel ‘herdenken’, maar niet ‘hervoelen’. Dat heeft een kale reden: lijfsbehoud.
Als we deze vierde mei alle aanrakingen, oogopslagen, woorden, muziekklanken en liefde van Joep zouden hervoelen, zouden onze harten aan scherven gaan.

Het is ver voorbij acht uur. De Dam is leeg, de huiskamer van Joep is vol. Vanavond is het druk hier. Komen en gaan, de getijdentafel van betrokkenheid. Dit is de langverwachte dag. Van tranen, extra pakken koffie, een symfonie van sms’jes, zwarte humor, verhalen, nog meer tranen. Maar rauwe opluchting voert de boventoon – in mineur.

Joep is terug.

23.40 uur. Nacht boven Nederland. Pak je geduld zachtjes bij de hand. Want zij heeft zwartomkranste ogen. Stop haar in bed. Je hoeft niet lang te wachten. Je geduld valt zo in slaap: ze heeft doorwaakte etmalen beleefd. Zie maar: het slaapkamerbehang. Wachtrijen van streepjes. Kijk naar de laatste, die je vanavond onvast van emoties hebt gezet.

De 69^ste dag, tijd geturfd in potloodlijn.

Uitgeteld, maar dankbaar: er zal nooit een 70^ste zijn.

Joep is terug.

___________

nader bericht over afscheid volgt in de komende dagen.

Meer ...

De 65ste dag | Zaterdag 30 april 2011

Sat, 30 Apr 2011 14:54:00 GMT

Het is oranje in Thorn, Amsterdam, Den Bosch. Koninginnedag. Fanfares, versierde fietsen, fusten die leeg willen. De vlag uit. Met wimpel. Niks halfstok. Dit is de 65ste dag.

Cijfers zijn vluchtig als ether. Korte bedwelming. En dan – weg. Woorden wijken minder snel. Laten we het dan ook in letters zeggen: dit is de vijfenzestigste dag.

Als je in dat woord kijkt, zie je diepte. Een put van wachten. Soms vallen we erin. Telkens klimmen we er weer uit. Dat zou Joep ook niet anders willen.

De hoop dat we hem op korte termijn – of zelfs ooit – vinden, begint te wijken. Maar niet volledig. Hoop is een deur. Al eeuwenlang. Met [gelukkig maar] slecht hang- en sluitwerk. Ze kiert.

Voorbij alle deuren: de afgelopen twee weken hebben enkelen van ons paragnosten geraadpleegd, zowel rechtstreeks als indirect. Dat levert geen eenduidige aanwijzingen op. Volgens een van hen zou Joep tussen 24 en 29 april gevonden worden. Aan de muur klinkt verontschuldigend gemompel: de kalender.

Een andere helderziende stelt dat Joep niet gevonden wil worden. Een volgende schrijft ons op grond van enkele verstrekte aanwijzingen – de Hedelse brug, Joeps auto – dat ze er een “naar gevoel” bij krijgt. Gôh.

Meer trefzekerzekerheid: onze voorspelling dat deze blog ook vandaag gelezen zal worden. Dat is een bemoedigende gedachte. Het is ook de functie van dez blog: een kampvuurtje zijn, waar je aan kunt schuiven. Bij daglicht of ’s nachts: het brandt.

Weliswaar is het aantal bezoekers en reacties in vergelijking met de eerste dagen van Joeps vermissing afgenomen, maar er is nog een aanzienlijk aantal mensen dat deze blog bezoekt. Een analyse levert troostende conclusies op. Enkele daarvan op rij:

De afgelopen vijf weken is de weblog 20.684 maal bezocht. Daarbij zijn 57.420 paginatitels bekeken.

De meeste bezoeken kwamen uit Den Bosch [4789], daaropvolgend Eindhoven [1946], Amsterdam [1663], Tilburg [1215], Utrecht [1177], Vught [644], Helmond [318], Haarlem [303] en 501 andere plaatsen in Nederland.

Ook al is vrijdag 25 februari alweer een rivier van tijd geleden, de bezoekersloyaliteit blijft groot: in de maand april bezocht 21% van de bezoekers de blog slechts één keer, 23% deed dat tien tot 25 keer, 10% vijftig tot honderd keer, 4,5% meer dan honderd maal en 0,4% meer dan 200 maal.

Kale cijfers bij het kampvuur. Maar ze zeggen: je bent niet alleen. Je zou willen dat ook Joep erbij kwam zitten en zwijgend naar de vlammen keek.

Over afscheid. Zoals we al eerder stelden, zal een publiek afscheid van Joep nog vóór de zomervakantie plaatsvinden. Meer daarover zullen we medio mei bekend kunnen maken.

Tot die tijd proberen we wat voor elk van ons – jullie en wij – het moeilijkste is:

jezelf zien te verzoenen met je lege handen.

Lieve groet.
Meer ...

De 57ste dag, vrijdag 22 april 2011

Fri, 22 Apr 2011 12:06:00 GMT

Goede Vrijdag, zegt de agenda. Dat impliceert dat er ook Slechte Vrijdagen zijn. We kennen er een, nu acht weken geleden. Al weten we tegelijkertijd dat elke dag in onschuld wordt geboren – don’t blame the time.

Vrijdag 25 februari 2011. De dag dat Joep zonder bericht uit huis vertrok. Van die ochtend en van de dagen, weken en maanden ervoor zijn grondige analyses en reconstructies gemaakt. De slotconclusie: Joep is in geestelijke ontreddering vertrokken en zowel zijn karakter als z'n morele overtuigingen – over vaderschap, trouw, liefde en vriendschap – laten zich niet met een vrije dood verenigen.

Hoe verder? Zoals we vorige week in het vooruitzicht stelden, zijn we de zoektocht naar een datum, schaal en vorm van [tussentijds] afscheid begonnen. Dat is geen eenvoudige expeditie. Immers: je ‘vertrekt’ gezamenlijk op 25 februari, maar ieder heeft z’n eigen gang. De een struikelt, de volgende maakt af en toe een hink-stap-sprong. De derde zegt: ik wil gaan zitten en niet meer verder. Maar we verliezen elkaar niet uit het oog.

Waar we over denken: afscheid nemen in stappen, want verdriet heeft haar eigen tred. Het meest waarschijnlijke is dat we op korte termijn in zeer kleine kring ritueel afscheid van Joep nemen aan de Maas.

Een publiek afscheid zal pas later zijn, maar vrijwel zeker vóór de zomervakantie, als velen immers over de wereld uitwaaieren. Zo’n gemeenschappelijk afscheid van Joep is op [minstens] twee manieren betekenisvol. Enerzijds zal het alle betrokkenen de kans geven om hun verdriet met elkaar te delen. Anderzijds zal zo’n bijeenkomst markeren wat Joep nalaat: talloze mensen bij wie hij ooit een vingerafdruk op hun ziel heeft achtergelaten. Een verenigde blijk van liefde aan Joep is het minst wat we kunnen doen.

Na een publieke bijeenkomst zal de tijd zich niet sluiten. Want in diepste essentie kunnen we pas afscheid van Joep nemen als hij daadwerkelijk gevonden is – of als er zoveel zeeën van tijd zijn voorbijgegaan dat we in redelijkheid niet meer op de terugkeer van Joep kunnen rekenen. Een mogelijk derde afscheid zal waarschijnlijk opnieuw in zeer kleine kring zijn.

We schrijven dit aan de vooravond van Pasen. Gek: dat is het feest waarop je in de regel het leven verstopt – het ei, waaruit de hoop tevoorschijn wil breken. Maar deze Pasen staat voor de dood die zich verbergt. De tuin te groen, de zon te fel, de vogels die geen aanwijzingen fluiten. We hebben gezocht. En uiteindelijk onszelf en elkaar gevonden.

Deze Pasen zal ook overal in Nederland de Matthaüs Passion klinken.

Met dat ene zinnetje:
Erbarme dich.

Nee, of God bestaat weten we niet.
Maar ontferming bestaat.
Ze zal de wereld in gaan.
In haar eentje.

En ze zal Joep vinden.

P.S. Jullie reacties blijven kracht geven. Dankjewel.

Meer ...

De 50ste dag, vrijdag 15 april 2011

Fri, 15 Apr 2011 09:04:00 GMT

Lustrum van de leegte. Dit is de vijftigste dag dat Joep vermist is.

Wat blijft, zijn de vragen. Als een kudde schapen onder je slaapkamerraam. Maar niet te tellen. Op zulke wakkere nachten ontdek je dat zinloosheid vaak een rituele functie heeft. Want voor de duizendste keer stel je vragen zonder antwoorden tegen te komen. Die antwoorden hebben pleinvrees. Je kunt overal rondkijken, maar ze laten zich niet zien.

Drie van die vragen. Wat gebeurde er op die vroege ochtend van vrijdag 25 februari in hoofd en hart van Joep? Waar is hij nu? En wanneer wil de natuur hem teruggeven?

De verbijstering vorige week donderdag. De laatste zoekactie bij Hedel. Geen Joep. Noch onder de brug, noch in de voormalige haven van de Genie. “Maar hij moet toch ergens zijn?”, zei iemand die avond op de Doessingel. Dat klopt. Maar het begip ‘ergens’ splitst zich deze lente op, in twee tegenovergestelde betekenissen. Ergens betekent: op elke denkbare plek op de wereld. Maar ook: op die ene plek, maximaal twee vierkante meter in oppervlakte. Ergens is een schuw nergens: het durft nog geen ergens te zijn.

Wat we ontdekken: het verdriet om Joep kent z’n eigen, ondoorgrondelijke choreografie. Het is geen logisch patroon. Verdriet sleurt je plotseling naar achteren. Of met een ruk naar voren. Halve cirkel naar links. En verder. Het groeiende inzicht dat verdriet zich niet laat leiden – het wil overgave.

De vijftigste dag. De onvermijdelijkheid. De komende dagen zullen we in kleine kring spreken over afscheid. We gaan proberen een dag te omcirkelen. Inhoud, schaal, vorm en locatie: het zal voorzichtig klank krijgen. Tegelijkertijd zal die dag van afscheid slechts een komma in de tijd zijn. Omdat we pas werkelijk afscheid van Joep kunnen nemen als hij terug is gekomen.

Meer ...

De 42ste dag, donderdag 7 april 2011

Thu, 07 Apr 2011 19:29:00 GMT

Fata morgana’s vind je alleen in woestijnen. Zeggen ze. We weten beter. Je vindt ze ook bij water. Joep is elk takje dat voorbijdrijft.

Vandaag waren we er. Bij de brug aan de Maas. We kennen de lokale wijsheid: ‘Een oeverbezoeker alleen is in slecht gezelschap’. Om die reden waren we er niet alleen. Het was druk bij de rivier.

Vandaag, ruim vijf weken nadat het onderzoek naar Joeps vermissing is gestaakt, is een laatste, omvangrijke zoekactie uitgevoerd.

Joep is niet gevonden.

Bij de actie waren negen leden van de Duik- en Demontageploeg van de Koninklijke Marine in Den Helder en veertien manschappen van het Genie Opleidingscentrum uit Den Bosch betrokken. Ook Frank de Man van politiekorps Brabant-Noord was aanwezig.

De coördinatie was in handen van kolonel Valk van de 13e Brigade van de Koninklijke Landmacht in Oirschot. Van 10.00 tot 18.30 uur hebben Marine- en Genie-ploegen in drie boten vrijwel onafgebroken in de zogeheten keerhaven gezocht. Dat is de voormalige oefenhaven van de Genie rechts van de Maas, een inham – van circa 200 bij 100 meter – die in open verbinding met de rivier staat.

Zowel met boord- als handsonar hebben duikers de bodem van de hele haven verkend. Op de tast hebben zij ook de havenmond en de zone langs alle oevers afgezocht. In de loop van de middag is de zoekactie uitgebreid naar het gebied tussen de pijlers onder de Hedelse brug. Er is een zogenoemde 150%-zoeking uitgevoerd. Oftewel: nadat het gehele gebied grondig is verkend, is het nog een keer afgezocht.

Wij zijn alle betrokkenen – ook de niet-genoemden – oeverloos dankbaar voor hun inzet.

Hoe nu verder?

We weten het even niet. Vanavond zijn we met enkelen op de Doessingel. Anderen zijn uit verbondendheid met Joep naar de Verkadefabriek, waar ‘De eenzaamheid van de priemgetallen' van Matzer Theaterproducties in première gaat. Die voorstelling was een van de laatste die Joep heeft gefotografeerd.

Een zekerheid: de verdwijning van Joep lijkt bij vlagen op een al te goedkope Amerikaanse B-film in 3D. We kijken in het donker.

Het is een lange en akelige film.

Telkens hopen we dat-ie snel afgelopen is.
Want we snappen het incoherente verhaal niet. Laat staan de casting of clou.

Maar de film gaat verder.
Onbarmhartig verder.

Wat ook doorgaat: de verbondenheid met elkaar en met jullie
in het verlangen naar de aftiteling en dat ene verlossende zinnetje:
dat elke gelijkenis met bestaande personen, gebeurtenissen of plaatsen op akelig toeval berust.
Meer ...

De 38ste dag, zondag 3 april 2011

Sun, 03 Apr 2011 14:14:00 GMT

Over geduld is veel geschreven in de literatuur. Loes, zus van Joep, kreeg onlangs het gedicht ‘Was mich bewegt’ van Rainer Maria Rilke toegespeeld. De Nederlandse vertaling ervan:

Heb geduld met alles wat onopgelost is in je hart
en probeer je vragen met liefde te bezien
als kamers die gesloten zijn
of als boeken in een volslagen vreemde taal

Zoek nog niet naar antwoorden
die kunnen je nog niet gegeven worden
omdat je niet in staat zou zijn ze te leven
En het gaat erom alles te leven

Leef nu de vragen
Misschien zul je dan geleidelijk,
zonder het te merken
jezelf ooit op een dag,
in het antwoord terug vinden

Rainer Maria Rilke

Onszelf terugvinden. Gaan we ooit doen – en op z’n minst hartstochtelijk proberen. Maar eerst Joep.

Dit is de 38ste dag, Joep is nog altijd spoorloos. Het is koopzondag. Alles te koop behalve de hoop. Hoeft ook niet. Zit in ons. Van nature.

Enkelen van ons zijn er sterk van overtuigd dat Joep deze week gevonden wordt. De politie gebruikt een vuistregel: binnen 40 dagen vind je de vermiste. Zo niet, dan wordt het een aanslag op je uiterste kracht en geduld. Dinsdag 5 april is de 40ste dag. Dan valt de vlag.

Zaterdag 2 april hebben we met zo’n vijftienen de tafel in Joeps huis gedeeld. Eten, drinken, nieuwe omsingelingen van vragen – want ze laten zich nauwelijks benaderen. Schuwe vragen. Voor je het weet, schieten ze weg. De vraag die al vijf weken op z’n qui vive blijft: ‘Waarom?’

Een nieuwe dag. We wachten. Dit wachten kent weinig spraak. Het voltrekt zich in stilte. Alles gezegd, instemmend beknikt. Louter het kijken naar klokken.

Deze lente is een wachtkamer: een tegenstelling in de tijd. Maar een gastvrije. Pak rustig een stoel. Schuif aan. Je bent welkom.

Hier zitten we. In ons is het stil. Af en toe een opwaaiende vraag. Luidruchtiger is de lente. Want groei wil verbazen, ook oren. We luisteren. Naar het vertakken, ontvouwen en openbreken. We horen het vieren: in de parken en tuinen woont feest. Soms doet dat pijn aan onze oren. Maar we wenden het hoofd niet vijandig af. Wie het leven afwijst, zou Joep ontkennen: de man die in ons leeft.

Tot slot. We blijven kracht putten uit al jullie reacties. Het zijn krokussen, in deze lente die het niet kan helpen dat ze lente is. Gelukkig maar.

Warme groet, tot snel.
Meer ...

De 32ste dag, maandag 28 maart 2011

Mon, 28 Mar 2011 16:09:00 GMT

Soms raken we de tel kwijt. Is Joep nou 31, 32 of 33 dagen vermist? De enige zekerheid: er zitten veel kralen op het telraam van het verdriet.

Afgelopen weekeinde zijn we opnieuw bij elkaar gekomen. Daniël, Mech, familie, enkele vrienden. Eten, drinken, praten. tegen beter weten in probeert ieder van ons de draad weer op te pakken. Wat niet gaat. Wat niet echt gaat. Want je kunt geen afscheid nemen van een vader, lief, broer, zoon, vriend en collega die spoorloos is.

Verdriet wil markeringen. In de tijd. In handelingen. Op een plek waar je nog één keer samenkomt. Rond, voor, met hem. Maar hij is er niet. Van een lege plek kun je geen afscheid nemen.

Verweesd, verworden, verward.

Dat zijn ook De Zoldermannen. Want op de Walpoort hangt al jaren een grote stationsklok, links van Joeps werktafel. Die klok is voor alle Zoldermannen een baken in een zee van krappe tijd en deadlines.

Tweemaal per jaar gaat de klok open, op de ochtend nadat de zomer- of wintertijd is ingegaan. Er is maar een man op de Walpoort die de tijd verzet: Joep.

Vandaag vergissen we ons.

Nee, het is geen 10.24 uur. Het is 11.24 uur.

En nee: het is niet 13.59 uur maar 14.59 uur.

We leven in wintertijd.

Dat laten we zo.

Tot onze Joep terug is.

Meer ...

De 26ste dag, dinsdag 22 maart 2011

Tue, 22 Mar 2011 17:55:00 GMT

Gesprek op een dinsdagochtend. “Lente”, zegt de wereld nadrukkelijk. Ja, weten we. Riep ze gisteren ook al. Maar de lust ontbrak om iets terug te zeggen. Tegelijkertijd het besef: je kunt het een boom niet kwalijk nemen dat ze naar blad verlangt. Het is lente, op de 26ste dag van Joeps vermissing.

Onder theatermakers is de verdwijning van Joep allerminst onopgemerkt gebleven. Joep werkte voor onder meer Drie Ons, Theater Artemis, Theatergroep Max., Sonnevanck, Het Zuidelijk Toneel, Theaterfestival Boulevard en Productiehuis Brabant. Ook zat hij in de raad van advies van United-C. Een gezelschap dat hij op de voet volgde, was, Matzer Theaterproducties. Voor dit gezelschap fotografeerde Joep kort voor z’n verdwijning de nieuwe productie ‘De eenzaamheid van de priemgetallen’. Tweemaandelijks organiseert Matzer op zondagochtenden ook een zogeheten ‘Kunstdienst’. De editie van zondag 13 maart stond in het teken van ‘komen en weggaan’, een thema dat al maanden geleden was bepaald. Een fragment uit de inleiding van schrijver en presentator Frederieke Hijink:

“Soms besluiten we zelf om te vertrekken. Maar vaak genoeg kiezen we er niet voor. De reis overkomt ons door oorzaken die buiten ons bereik liggen, buiten onze invloed. Juist dan komt het er op aan. Kunnen we dan verdragen dat iets nooit meer wordt zoals het was, dat we drijven op een ijsschots die onverwacht is afgebroken en nog niet weten waar en wanneer we weer vaste grond onder de voeten krijgen?

Het zijn wankele weken in en rond de Verkadefabriek. Op 25 februari ging fotograaf Joep Lennarts weg van huis en hij kwam niet meer terug. De verslagenheid is zo groot. Hoe moeten de mensen om hem heen zich verhouden tot de onzekerheid van een afscheid dat geen afscheid is? Daar is geen antwoord op, er is alleen een reis door deze rauwheid. Elkaar vasthouden, dichterbij elkaar zijn dan ooit en tegelijk weten dat in feite iedereen alleen op weg is in het zich opnieuw verhouden tot een schrijnende werkelijkheid.”

Over weten en niet-weten: gissen is ondragelijker dan feiten kennen. In dat besef willen we sec enkele omstandigheden toelichten waaronder Joep is verdwenen, maar ook verhelderen – voor zover dat kan – welke stappen wij en hulpdiensten hebben gezet en wat er mogelijk in het verschiet ligt.

Afgelopen herfst en winter heeft Joep verschillende mensen verteld dat hij zich zorgen maakte over zichzelf en werk. Ook dacht hij veel na over zijn verleden en de toekomst. Met enkelen voerde Joep hierover diepere gesprekken. Zijn zorgen leidden tot slapeloosheid en – bij vlagen – aanvallen van paniek, met name ’s nachts. Joep gebruikte medicatie. Drie dagen voor z’n verdwijning heeft Joep zijn huisarts bezocht, die hem heeft voorgesteld om van medicatie te veranderen. Dat is ook gebeurd. Het gaat om een anti-depressivum dat hij in een lage dosering voorgeschreven heeft gekregen. Bij psychofarmaca bestaat het risico dat een zogenoemd paradoxaal effect optreedt. Oftewel: de klachten waartegen het middel wordt gebruikt – in dit geval forse neerslachtigheid – verergeren. Paradoxale effecten treden met name in de beginperiode van medicijngebruik op. Het zal echter nooit opgehelderd kunnen worden in hoeverre de overstap in medicatie heeft bijgedragen aan de vermoedelijke paniekaanval waarin Joep op de vroege ochtend van vrijdag 25 februari van huis is vertrokken.

Feitelijk is onbekend of Joep rechtstreeks naar Treurenburg is gereden of van tevoren nog elders is geweest. Joep kende de locatie bij Hedel. Honderden malen is hij de brug over de Maas gepasseerd, op weg met foto’s voor de Volkskrant. Zoals enkelen ook opmerkten: voor het blad ‘Huisvlijt’ van Productiehuis Brabant maakte Joep in de zomer van 2006 een foto van de onderzijde van de Hedelse brug.

Wat er na Joeps vertrek van huis – na 04.00 uur – is gebeurd, weten we niet. Zijn geparkeerde wagen is rond 05.30 uur door een voorbijganger opgemerkt, Joeps auto stond boven aan het brede fietspad – een voormalige rijstrook – in de berm van het talud, aan de Brabantse zijde van de brug. Een misdrijf is niet volledig uit te sluiten, maar wordt erg onwaarschijnlijk geacht.

Over de beweerde stap die Joep die ochtend zou hebben gezet: met onze kennis van wie Joep is, weten we zeker dat hij niet in vrijheid en met zicht op consequenties heeft gehandeld.

Waar [en of] Joep in het water is beland, blijft duister. De vindplaats van zijn auto doet evenwel het ergste vrezen. Als Joep bij de Hedelse brug of in de aangrenzende inham van de Maas is beland, dan is de kans groot dat hij zich in de nabijheid bevindt, op minder dan 100 meter afstand van de plek waar hij te water zou zijn geraakt.

Volgens experts komt iemand die bij de huidige watertemperaturen [2 tot 5 graden Celsius] verdrinkt, pas na twee tot zes weken weer boven water. Vervolgens kan de stroming in de Maas een vermiste stroomafwaarts meevoeren. De Maas meandert, wat de kans vergroot dat Joep uiteindelijk in een bocht, een rivierkom of op een stromingsvrije plek achter een van de strekdammen wordt gevonden.

Bij de huidige watertemperaturen zal een vermiste, nadat hij aan de oppervlakte is gekomen, slechts enkele dagen blijven drijven. Nadien zal de vermiste weer onder water verdwijnen. In dat geval kan het weken of maanden duren voordat de betrokkene wordt gevonden. Onder binnenvaartschippers is het bericht over de verdwijning van Joep bekend.

De Internationale Reddingshonden Groep [IRG], de Bossche Reddingsbrigade en politiediensten hebben het gebied rondom de Hedelse brug meerdere malen uitgekamd, zowel op als buiten de oevers. De Koninklijke Landelijke Politie Dienst [KLPD] en gemeentelijke brandweer hebben de Maas gezamenlijk met sonar en andere middelen afgezocht. Ook familie en vrienden van Joep hebben met een boot de oevers afgezocht. Dagelijks gaan er mensen – zowel van officiële instanties als familie en vrienden – naar de Hedelse brug en omgeving in de hoop op een teken. Alle tips die via ons of rechtstreeks bij de politie zijn beland, zijn zorgvuldig onderzocht. Er zijn twee paragnosten geraadpleegd, tot nu toe zonder resultaat.

Al had Joep zijn bedenkingen over social media en digitalisering – hij zat liever met je aan tafel, inclusief koffie of wijn – toch hebben Facebook, Twitter, sms en weblog ons grote diensten bewezen. Uit reacties blijkt dat velen ook troost uit elkaars reacties putten. Sinds zondag 27 februari is deze blog door ruim 50.000 unieke bezoekers bezocht. Maar de mateloze inzet en betrokkenheid van iedereen ten spijt: Joep is nog altijd niet gevonden.

Hoe verder? Geduld, mededogen en zachtmoedigheid – there’s nothing else.

Als je naar aanleiding van het bovenstaande vragen hebt, verzoeken we je om die niet als reactie op deze blog maar per mail aan ons te stellen.

Steunbetuigingen en andere reacties stellen wij natuurlijk wel op prijs in deze blog: zonder jullie waren we allang omgevallen.

Ondertussen is het lente. Zij is niet leeg. Ze is vol van afwezigheid.

Meer ...

Maandag 21 maart, geen nieuws...

Mon, 21 Mar 2011 21:17:00 GMT

De zon deed een verwoede poging ons op te beuren maar vandaag voelen we ons even alleen, droevig en stil..... in de schaduw van de zon.

Meer ...

Heleen: vrijdag 18 maart 2011

Fri, 18 Mar 2011 17:13:00 GMT

Ik was donderdag weer op de brug. Met een kleine omweg van Düsseldorf naar Amstelveen, via pap en mam in Eindhoven. Even “langs Joep”. Kijken of hij me niet nodig heeft. Rare gedachte, ik weet het. Maar toch. Het idee dat mijn broertje daar ergens alleen zou kunnen zijn – en niemand hem ziet. Ik kan er niet goed tegen.

Staand op de brug, nadat teleurstelling en opluchting om voorrang strijden dat ik hem – weer – niet vind, peins ik over wat ik zou zeggen als je me vraagt waarom ik sinds 25 februari eigenlijk nog maar één gedachte en één emotie ken: – Joep. We spraken elkaar niet iedere dag, niet eens iedere week.
Hoewel ik hem altijd mijn broertje noem, is Joep een kop groter en elf jaar ouder dan ik. Ik was zeven toen Joep het huis uit ging. Tot de geboorte van Daniël in 1990 kende ik Joep eigenlijk niet. Tot die tijd heette hij ook ‘mijn broer’. In twintig jaar ontdekte ik het verschil in betekenis van een woord. Zoveel gedeelde hoogte- en dieptepunten. Zoveel beelden in mijn hoofd. Maar vooral: zo’n zware steen op mijn maag, nu. Hoe leg ik uit waar geen woorden voor bestaan?

Wat hebben we een oeverloze gesprekken gehad, die vaak kant noch wal raakten, maar vaak genoeg ook behoorlijk diepzinnig. Als we de wereldproblemen dachten op te lossen, waren we de volgende ochtend negen van de tien keer onze enorm wijze inzichten alweer vergeten. Gelukkig werkt het het langetermijngeheugen beter als het om persoonlijke inzichten gaat. In al die gesprekken is zelden uitgesproken wat onze harten nou precies verbond. Dat hoefde ook niet. Een blik over de tafel, een grijns, een hand op elkaars schouder, een bijna laconieke opmerking. Ze zeiden het allemaal.

Jaren geleden heb ik mijn eerste, nagelnieuwe auto van een dijk gereden en wat onhandig tegen twee bomen geparkeerd. Bomen en ik waren uiteindelijk redelijk onbeschadigd, maar de Corsa was total loss. Toen Joep het hoorde, kreeg ik een berichtje: “Zusje, de volgende keer dat de asbak vol zit, hoef je niet de hele auto om te draaien!” Voor iedereen die basic-Joeperiaans spreekt, is dat klare taal voor: “Lieve Leen, doe me dat niet nog een keer aan: ik wil je niet kwijt”.

Nu sta ik op de brug, kennelijk zo verloren dat een lieve, geëngageerde passerende fietser zich bezorgd omdraait en me vraagt of ik geen gekke dingen van plan ben. Of hij me kan helpen..? De ironie. Nee, ik zou willen dat u me kon helpen, maar tenzij u nog een wonder in de aanbieding heeft, denk ik niet dat het gaat lukken. Ja, ik ben de weg kwijt. Maar niet zoals u denkt. Ik ben gewoon, heel simpel, de weg kwijt naar mijn broertje.

En met mij nog een heel leger aan warme, geweldige, echte mensen die allemaal een akelige lege plek in hun hart hebben. Het leger dat, als je het om de tafel ziet zitten, de optelsom van Joep is. En dat samen met alle hartverscheurende en hartverwarmende commentaren op Joeps blog, het mooiste monument voor Joep vormt dat ik me maar voor kan stellen.

En op dat moment beginnen mijn ogen te tranen. Dat Joep dit niet kan zien. Dit is wat Joep, mijn broertje, definieert. Zijn liefde voor mensen komt full circle round. Het doet meer pijn, en het troost tegelijkertijd.

De vriendelijke fietser geeft me een hand en wenst me heel veel sterkte. Teruglopend naar de auto besef ik dat hij me wel geholpen heeft. Zoiets zou Joep ook hebben kunnen doen. Onbaatzuchtig, bezorgd om en oprecht geïnteresseerd in mensen om je heen, ook onbekenden.

Ik blijf me verloren voelen als ik denk met wie Daniël en ik in Wales op kreeftenjacht moeten gaan. Het schiet door m’n hoofd dat ik de volgende keer als ik in Engeland ben het magazine Guitarist niet meer hoef te kopen. Dat we dan ook niet meer de “Hoeveel krijg je van me? […] Jij kookt”-discussie-voor-de vorm zullen hebben. En ik jouw scheve glimlach niet meer krijg, die alles zegt.

Dit kleine zusje wil wanhopig graag haar broertje terug. Gelukkig, lachend en zoveel mensen blij makend. Joepie, wat hou ik veel van je.

Meer ...

De eenentwintigste dag, donderdag 17 maart

Thu, 17 Mar 2011 17:18:00 GMT

Vorige week kregen we een mailtje van een vrouw. Ze wachtte twee maanden op haar vermiste zoon. Ze schrijft: “Je blijft overeind, je wordt niet gek. Maar je zult elke minuut moeten voelen. En het is stil. Heel stil.” Wijze woorden. Het is stil. Vrijwel alles gezegd. Nagenoeg alle scenario’s doordacht. Wat overblijft, is kale taal en een veem vol vragen.

Daniël, Mech, familie en andere direct-betrokkenen houden zich overeind. Wonderwel. In het weekeinde komt iedereen bijeen – een ploeg van zo’n vijftien mensen. Dat zijn belangrijke ontmoetingen. Tussentijds worden in kleiner gezelschap allerlei kwesties besproken: hoe groot acht de politie de kans dat Joep tussen nu en circa 5 april – oftewel 40 dagen na z’n verdwijning – gevonden wordt? [99 procent], wat doen we met verzoeken van Volkskrant, Brabants Dagblad en overige media [vooralsnog niets], wordt er nagedacht over een afscheidsbijeenkomst? [ja, voorzichtig, maar zonder enige tijdsindicatie], stellen Daniël, Mech en familie alle indrukwekkende blijken van steun nog steeds op prijs? [ja]

Over de zoektocht: de komende tijd zal de Internationale Reddingshonden Groep nog regelmatig de buurt van de Hedelse brug verkennen.

Over De Zoldermannen, de werkgemeenschap op de Walpoort waar Joep deel van uitmaakt: zijn werkplek blijft onaangeroerd. Met een kanttekening: Joep z’n werkplek jokt. Geruststellend zegt z’n stoel: hij is even op pad. Kijk, maar. Alles is onveranderd. Niks aan de hand. Hij komt terug.

Eric, vriend en collega van Joep, schreef een column/stadskroniek over de verdwijning. Die is woensdag 16 maart in het Brabants Dagblad en op www.bosschekroniek.nl gepubliceerd. Op uitnodiging van de familie is de tekst ook op deze blog geplaatst.
Meer ...

Eric: Het priemgetal 53

Thu, 17 Mar 2011 17:04:00 GMT

16 maart 2011 gepubliceerd in het Brabants Dagblad en de Bossche Kroniek, door Eric:

Handig, zo’n stadsplattegrond. Hij staat links van Café Treurenburg, vlakbij de Hedelse brug. Een stip vertelt waar je bent. Verdwalen hoeft niet. Toch kun je het spoor bijster raken. Het kompas op de iPhone van Joep Lennarts bracht hem naar de Maas.

Grind in m’n buik. Kiezelverdriet. Of is het van de sterke koffie in truckerscafé Treurenburg? Tweede kopje. Dit is de negentiende dag dat vriend en fotojournalist Joep vermist is. Op vrijdag 25 februari is hij tussen 04.00 en 05.30 uur van Den Bosch naar de Maas gereden. Nooit meer omgekeerd.

Een tollend hoofd. Cirkeldenken. Tot het eind: de rotonde bij Treurenburg. Op dat vroege tijdstip moet Joep de lampen in het café hebben zien branden. Vanaf 04.00 uur open. Altijd een vers bakkie troost. Ja, met melk en suiker. Joep dronk rooms. Maar calvinistisch in z’n nippen. Om over z’n gedachten maar te zwijgen.

‘Foto’s zijn de tentstokken van het geheugen’ schreef auteur Gerrit Krol. Maar aan de wanden van Treurenburg ontbreken kiekjes. Het verleden telt hier niet. De toekomst evenmin. In dit café doen de uren stoelendans. En het nu wint altijd.

Het is 09.12 uur. Twee vrouwen leuten koffie in ‘Pafferij de Peuk’, het glazen rookhok van het café. Krantenlezer Kees verdiept zich in naschokkend Japan. Op de menukaart wachten broodje Treurenburger, hete kip en sorbet. Maar bezoeker Bertie heeft liever beschuit met muisjes. Vannacht is hij opa geworden. Een meisje. Dewi. Nee: De-wi. Mooi kind, 53 centimeter. Alles d’r op en d’r aan. Hûh? Wè zèdde nou? Sjangs vrouw dôôd? Pas 53, verzucht de cafébazin. Het leven is hard, hoofdschudt Bertie. Doe trouwens maar een uitsmijter.

In het landschap trekken groepjes pixels voorbij: de kalende jogger, de scholier met de scheve bagagedrager, lijn 165 naar Druten. Maar geen Joep te zien. “Goeie plek, Treurenburg”, zou hij mompelen. Want Joep had oog voor de achterkant van het leven. Grofkorrelig en zwartwit.

Vooruit, wat kleur. Want Joeps vermissing roept het rood in mensen wakker. Kleur van liefde en mededogen – laat de ijstijdprofeten maar kletsen. Sinds 25 februari zijn op Joeps website 417 reacties geplaatst. Wie de inzet van de Bossche hulpdiensten zou willen fotograferen, kan niet zonder groothoeklens. Achterblijvers van elders vermiste Nederlanders bieden per mail hun hand- en spandiensten aan. Maar ook talloze bellers, onder wie leden van het College van B&W, tonen Tien op de Schaal van Betrokkenheid. Alleen de SBS6-redacteur uit Hilversum vangt bot: of familie en vrienden niet in ‘Hart van Nederland’ willen? Nee. Dit land is te verzot op luidruchtig rouwbeklag, publieke katzwijm en collectieve beschuldiging – Den Haag zal het wel weer gedaan hebben. Waxinelichtjes ontbraken in Joep z’n voorraadkast.

Op het bord bij de parkeerplaats van Café Treurenburg staat ‘Zwiedzajacych’. Dat is Pools. Het betekent: ‘Alleen voor bezoekers’. Nog meer gastvrijheid biedt het bord naast het café: ‘Strefa prywatna’ oftewel ‘Eigen terrein’. Korter kan de tragedie van de 21ste eeuw niet beschreven worden: elke mens z’n eigen territorium – kadastraal, fysiek maar vooral geestelijk.

Afrekenen. Terugfietsen. Onderweg denk ik: de mens is een camera op benen. Joep voorop, altijd scherp in z’n bewogenheid. Sluitertijd: 53 jaar. Te kort. Klik, klonk het in de fotograaf. Aan het intense licht kwam een einde.

Verder fietsen. Grijze lucht boven Den Bosch. Laat het schoolbordverf regenen, denk ik. Urenlang, tot de stad matzwart is. Een krijtje heb ik al op zak. Gebroken, maar genoeg voor drie woorden: waar ben je?
Meer ...

Daniël: maandag 14 maart 2011

Mon, 14 Mar 2011 18:56:00 GMT

Beste vrienden, familie, collega’s en kennissen,

Het is inmiddels al weer tweeënhalve week geleden dat ik het telefoontje kreeg dat papa’s auto bij de Hedelse brug gesignaleerd was. Een telefoontje dat mijn leven op z’n kop zou zetten. Het begin van tweeënhalve week wachten en zenuwen, ijsberen en peinzen, huilen en balen. Maar ook tweeënhalve week van mooie herinneringen, liefde en lachen. Een rollercoaster van emoties, een slechte B-film waar maar geen einde aan komt.

En toch: life goes on. Hoe moeilijk dat ook is. Ik ben op mijn werk geweest – aan de goeie kant van de bar, dat wel – en ook de Bossche kroegen heb ik weer van binnen bekeken. Ik kom veel fijne mensen tegen, iedereen leeft mee. Ik verbaas me telkens weer over het aantal mensen dat papa kent. Zijn vermissing heeft een enorme impact. En elke blijk van medeleven maakt me sterker. Ik kan het gebruiken. Zonder de steun van vrienden en familie had ik nooit overeind kunnen blijven.

Afgelopen week ben ik ook voor het eerst weer bij de brug wezen kijken. Met een knoop in mijn maag ben ik erheen gereden, maar het viel me uiteindelijk niet tegen. Het zonnetje scheen, de vogeltjes floten. Het heeft me goed gedaan, de negatieve associaties van de eerste dag zijn grotendeels gewist. Wat niet wegneemt dat café Treurenburg nooit mijn stamkroeg zal worden.

Nu ik mijn gewone leventje weer een klein beetje aan het oppakken ben, merk ik ook hoe erg papa daarin verweven is. Hij is overal, met z’n foto’s en zijn spullen maar ook in mijn eigen doen en laten.

Ik wil nog zo veel vragen stellen en hem vertellen wat ik de laatste dagen heb meegemaakt. Maar dat gaat niet. Ik mis ‘m. En niet een beetje.

Daniel
Meer ...

De zestiende dag, zaterdag 12 maart 2011

Sat, 12 Mar 2011 16:33:00 GMT

De zestiende dag. Niet uitgeteld. Wel moe. En steeds stiller. In die woordeloosheid ligt het weten: Joep komt niet terug.

Langzaam wijkt de ontzetting voor verweesheid. Holle, volle dagen. En steun uit alle windrichtingen. Een kleine greep: de Apple-man bij wie Joep rond 1990 z’n eerste Mac kocht, die zijn hand- en spandiensten aanbiedt; de christelijke bladmanager die bidt dat Joep gevonden wordt; de moeder van een langdurig vermiste – en alsnog gevonden – zoon uit Brabant die haar steun aanbiedt; de fotografen uit stad en land die Joep z’n beeldarchief willen helpen ordenen.

Sommige berichten komen binnen via ‘Contact’ op deze blog – zie onderaan. Wie in de beslotenheid van zo’n rechtstreekse mail zijn of haar hart wil luchten: dat kan. De mails worden gewetensvol behandeld en – indien gewenst – meteen doorgespeeld aan de specifieke betrokkene[n].

Ook op het reguliere e-mailadres van Joep komen berichten binnen. Vermeldenswaard: een marketing- en communicatiemedewerker van Theater Instituut Nederland [TIN] die gisteren nietsvermoedend een mail aan Joep stuurde. TIN wil de glazen toegangsdeuren van haar kantoor aan de Amsterdamse Sarphatistraat met transparant folie beplakken met daarop gedrukt een van Joeps duizenden podiumkunstfoto’s. Of dat kon? We hebben de TIN-medewerker over de vermissing van Joep geïnformeerd. Te zijner tijd zal TIN de verlangde foto – van een scène uit een stuk van Theater Artemis – ontvangen. Het zou Joep vrolijk stemmen: zijn foto op deuren die toegang bieden tot het ‘Nederland van de verbeelding’. Ere wie ere.

Over de brug bij Hedel: sinds dinsdag jl. wapperen er enkele linten aan de reling. Ze zijn bevestigd door leden van de zogenoemde Bende van Stavelot, toenmalige medewerkers van het FNV-Magazine, met wie Joep – als het even kon – jaarlijks een doorleefd weekeind in de Ardennen doorbracht. “Laten we een collectief Christo-project maken”, schreef een van de Stavelot-gangers over de bruglinten.

De Ardennen-gangers zijn niet de enigen die de Hedelse brug en de aangrenzende inham opzoeken. Elke dag zijn er betrokkenen te vinden: familieleden, vrienden, Brabantse theatermakers en collega-fotografen. Ze zoeken. Naar onopgemerkte aanwijzingen. Naar het briefje waarop staat: ‘Dit is een afgrijselijk misverstand’. Ze zoeken onze lief, vader, broer, vriend en collega Joep.

Rutger Kopland schreef: ‘Wie iets vindt, heeft slecht gezocht.’ Die wijsheid van Kopland – dichtersnaam van psychiater Van den Hoofdakker – bewijst dagelijks haar geldigheid op sofa’s, in de zoeker van een camera, op podia. Maar niet aan de oevers van de Maas.

De zestiende dag.
Joepie, wish you were here.
Meer ...

Mech: donderdag 14 maart 2011

Thu, 10 Mar 2011 17:37:00 GMT

Lieve mensen,

Gisteren heb ik de moed gevonden om, na een eerder bezoek op vrijdag 25 februari, opnieuw naar de onheilsplek bij Hedel te gaan. Tijdens de eerste liefdesdagen met Joep heb ik hem van een van mijn verre reizen een klein Azteken-fluitje uit Mexico cadeau gegeven. Hij noemde het gniffelend een ‘lokfluitje voor terreinfietsers’ (Joep is dol op fietsen). Dat fluitje vond ik deze week, door een zee van tranen, naast zijn bed terug. Het bracht mooie herinneringen aan ons boven.

Ik ben gisteren met het fluitje en fluittonen op pad gegaan naar de Maas om mijn geliefde te vinden. Gevonden heb ik hem niet, maar ik heb wel gevoeld dat het daar, waar hij is, vredig is. Dat er rust is, dat het goed is zo.

Ik heb van die plek aan het water een pril takje levensbloesem meegenomen en het naast het bloesemtakje gezet dat ik gekregen heb toen mijn zus onlangs overleed. Twee takken, beide eigenwijs en krachtig naast elkaar.

Met wijd open armen ontving Joep mij in de zomer van 2009 in zijn leven. Dit voelde zo warm, zo welkom. Ik hield van Joep direct vanaf het prille begin. Geen garantie voor een makkelijke weg, maar de weg die we samen kozen was er een van de toekomst. We zagen of spraken elkaar bijna elke dag. We spraken over samenwonen en een gedeelde toekomst, soms enigszins aftastend, maar in ons hart al vanaf het eerste uur. En nu is hij, zo pats-boem, zomaar op een onbewaakt ogenblik uit mijn leven verdwenen. Ik had willen weten dat het onbewaakte ogenblik eigenlijk bewaakt had moeten zijn om dit vreselijke ongeluk te kunnen voorkomen.

Het is een hartverscheurend, een bijna niet te overzien en onvoorstelbaar verdriet. Ik ben daarin opgevangen, in de armen van ontzettend lieve vrienden en de warme familie van Joep. Door mijn tranen heen heb ik juweeltjes van momenten met eenieder samen gezien en gevoeld, maar ook de identiteitsvragen van Joep – ‘wie ben ik zonder camera?’ – hierin beantwoord gezien. Elk uur was een dag aan emoties. Het hebben me meer geleerd over de kracht in mezelf, de mensen om me heen en het leven zelf. Ik mis mijn lief dag en nacht, kan nog niet half beseffen hoeveel pijn er nog gaat komen.

Er is nog een weg te gaan, maar het begin is er. Het staat hier voor me, in de vorm van twee prille bloesemtakken, levenskracht en rust in mezelf. Stap voor stap herzie ik de toekomst en richt ik me op dat wat er wel is, in het hier en nu. Het echte afscheid zal nog even op zich laten wachten. Joep komt terug als de natuur er klaar voor is. Dat is mijn zekerheid.

Grote dank voor alle troost die ik tot nu toe heb ontvangen in oprechte woorden, blikken en daden. Het helpt me enorm om de meest surrealistische en meest moeilijke tijd van mijn leven door te komen. En dit blijft me helpen.

Mech Asselbergs,
Joeps lief
Meer ...

De twaalfde dag, dinsdag 8 maart 2011

Tue, 08 Mar 2011 21:22:00 GMT

Overpeinzing bij deze dag: Het leven lijkt een cryptogram. Slechts half ingevuld. We zijn onze potloodjes kwijt. Vanaf Joeps verdwijning op vrijdag 25 februari zoeken we verklaringen. Zo is een wankele toren van feiten, veronderstellingen en interpretaties ontstaan. Nadenken is de tegenaanval, als angst en wanhoop op je deur kloppen. Er klinkt veel gebonk.

Denken heeft ook nadelen. Het put uit. Het gidst je met een boog om het gapende verdriet heen. En het geeft de schijn van zekerheid. Zo stoelt onze lezing over wat zich in hoofd en hart van Joep heeft afgespeeld op [sterke] vermoedens, maar niet op onwrikbare zekerheden. Onwetendheid maakt de dagen dof. Je blijft tangrammen met twijfels, zonder dat zich een vorm van zekerheid aftekent.

Het Verhaal kennen we niet. Niet nu, waarschijnlijk nooit. De zelfopgelegde uitdaging: we willen het verhaal niet dichtdenken – hoe troostrijk dat ook is – maar op een kier houden. Zo’n opening is ook een liefdesblijk. Ze zegt: Joep, we weten het niet en willen dit mysterie niet afbakenen met geknutselde conclusies. Liever proberen we ontvankelijk te blijven voor wat we niet [kunnen] kennen. Laten we dat blijven doen met de scherpte die ook Joep altijd ver heeft gebracht: voorbij gemakzucht en middelmatigheid, voorbij slagbomen van landen en instituties en – in het laatste jaar voor zijn vermissing – voorbij de ratio.

Over deze blog. Op zondagmiddag 27 februari 16.00 uur in gebruik genomen, nadat we zo veel mogelijk direct-betrokkenen telefonisch hadden ingelicht. Oogmerk van de blog: enige mate van regie voeren op het bericht over de vermissing – we kennen de mediawereld en met name haar krochten. Zo hebben we met één Facebook, twee Twitter-berichten en een melding op de website van de Verkadefabriek belangstellenden naar Joeps website kunnen gidsen. Vrij snel is het nieuws ook gepubliceerd op Omroep Brabant, de websites van onder meer Villamedia [NVJ/NVF] en Theaterfestival Boulevard en in het Brabants Dagblad en Eindhovens Dagblad.

Aanvankelijk hadden de blogs weloverwogen de inhoud en toon van een persconferentie. Langzaam veranderen ze in gesprekken onder de huiskamerlamp. Dat kan ook, nu [in journalistieke zin] de nieuwswaarde is verminderd en de kring van blogbezoekers kleiner wordt. Wie overblijven, zijn de betrokkenen in de ruimste zin van het woord. Van velen weten we dat ze troost en kracht putten uit reacties van anderen. Dat doet ons goed. Het is een van de beoogde functies van deze blog.

In dat besef hebben Joeps moeder en zus Leen alle blogteksten in het Engels vertaald; aan ‘de overkant’ en met name in Wales wonen veel vrienden en bekenden van Joep. Deze teksten zijn aan hen gemaild.

Dankzij Jeroen, zwager van Joep en IT’er, kunnen we het blogbezoek ook ontrafelen. Joep, nooit wars van een stevige analyse, zou glimlachen: gerangschikte data, tabellen, specificaties van landen/herkomst bezoekers.

Enkele cijfers. In de periode van zondag 27 februari tot dinsdag 8 maart 12.00 uur hebben 25.807 mensen deze blog bezocht. Het gaat om unieke bezoekers. Aantal page views: 117.782, waarbij opvalt dat veel mensen ook fotowerk van Joep bekijken – wat getuigt van oog voor kwaliteit en eigenzinnigheid. Gemiddeld bezoeken mensen deze blog vier- à vijfmaal per dag.

Maandag 28 februari, de dag na de ingebruikname van deze blog, telde de meeste bezoekers: 7.030. De afgelopen vier dagen is er een vrij constant gemiddelde van 1.250 unieke bezoekers per dag. We vinden dat onthutsend veel – in de gunstige zin van het woord. Het drukke maar vooral herhalende bezoek aan de blog illustreert dat veel mensen diep geraakt zijn door de vermissing van Joep. Dat steunt ons enorm.

Enkele landen, met tussen de rechte haakjes het aantal bezoeken tot nu toe: Nederland [29.947], Nederlandse Antillen [3819], VS [1811], Groot-Brittannië [1531] België [552], Duitsland [224], Frankrijk [103].

Genoeg cijfers. Tijd om de werkelijkheid weer in de ogen te zien. Tussen onze vingers door. Te groot, te akelig: Joep is weg.

Muziek in de kamer. Ja, dat mag hard. Buiten is het Carnaval, hier trekken rauwe herinneringen in polonaise voorbij. Klanken van U2, een groep die Joep diverse malen heeft gefotografeerd – bij voorkeur in grofkorrelig zwart-wit. Deze band, die weet hoe beknelde hoop klinkt, was een van Joeps muzikale favorieten.

Uit het nummer ‘Magnificent’ op het album van U2:

‘Only love, only love can leave such a mark
But only love, only love can heal such a scar’

Troostende muziek.

Ons diepste verlangen is dat de titel van deze cd snel haar geldigheid verliest:

No line on the horizon.

We blijven kijken.
Meer ...

Dag tien, zondag 6 maart 2011

Sun, 06 Mar 2011 21:57:00 GMT

Even zakelijk en feitelijk. Het netwerk van Joep is groot. Bovendien is het wijdvertakt. Gelukkig maar. Het heeft het ons weinig moeite gekost om contact met reddingsbrigades te leggen. Afgelopen vrijdag heeft een ploeg van de Internationale Reddingshonden Groep [IRG] met drie speurhonden de oevers van de Maas onder en bij de Hedelse brug afgezocht. Dat heeft geen concrete resultaten opgeleverd. Wel zijn vier zogeheten ‘verwijzingen’ gevonden. Dat zijn reuksporen. Op grond hiervan hebben vier duikers van een andere reddingsbrigade uit Den Bosch deze locaties zaterdag met sonar nader onderzocht. Zij kunnen geen definitief uitsluitsel geven over de eerdergenoemde verwijzingen. De politie is van de onderzoeksresultaten op de hoogte gebracht.

De politie heeft het zoeken in en om de Maas vooralsnog beëindigd. Zij kan dit onderzoek pas heropenen als het zoekgebied valt te begrenzen tot maximaal 50 bij 50 meter. De verwijzingen zijn evenwel verspreid – drie enigszins geclusterd in een aangrenzende inham en een vage ‘verwijzing links van de brug. Vanochtend zijn opnieuw honden ingezet. Het heeft geen beslissende aanwijzing opgeleverd die voor de politie grond kan zijn om het onderzoek voort te zetten.

Voor alle helderheid: we spreken onze grote erkentelijkheid uit voor de inspanningen van zowel de twee reddingsbrigades als van de politie. Mannen en vrouwen met karakter – Joep zou zich in hen herkennen.

Al enige dagen leefde het plan om ook zelf met een bootje te gaan zoeken. Vanochtend is dat gebeurd. Om 11.00 zijn vijf betrokkenen, onder wie de vader en broer van Joep, met een bootje de Maas op gegaan. Deze boot is beschikbaar gesteld door een vriendelijke inwoner van Engelen. De twee uur durende zoektocht – tussen Hedel en Well – heeft niets opgeleverd. In de tussentijd hebben vier andere betrokkenen de oevers en uiterwaarden van de Maas en van de keerhaven achter Café Treurenburg [nogmaals] uitgekamd. Geen spoor.

Tegen 13.30 uur hebben alle spoorzoekers zich in het haventje van Hedel herenigd. De sfeer op de steiger: gedragen. Nog wel een voetnoot. Lieve Joep: sorry. We erkennen je lichte afkeer van reclamemakers, maar soms hebben ze vierkant gelijk: sterk spul, dat Fishermen’s Friend.

De middag hebben we in het huis van Joep doorgebracht met zelfgebakken ‘troosttaarten’ van Marc, Albert en Loes, liters koffie en een stapel liefdevolle kaartjes en brieven. Buiten is de stad in Oeteldonk veranderd. Afgelopen week bedacht iemand een boetevolle exercitie voor Joep, als hij plotsklaps in levende lijve zou verschijnen: Carnaval vieren. Sterker nog: uitbundig Carnaval vieren.

Het is ver in de avond. We zitten met acht mensen om de tafel en denken terug aan de Maas. Deze middag voer een vrachtschip voorbij, de Quo Vadis uit Zutphen. De schipper keek even naar ons, maar zweeg. Een man van weinig woorden. Langzaam verdween zijn schip oostwaarts. Het nam de straffe wind voor lief. Tegen de stroom in. Zo hoort het, zou Joep mompelen.

Tot slot: jullie steun blijft ons stutten. Grote dank.

Meer ...

Dag acht, vrijdag 4 maart 2011

Fri, 04 Mar 2011 15:33:00 GMT

Vanaf gisteren lassen we enige rust in. Dat is ook nodig. Het geeft tijd voor dat waar we niet aan toekomen.

Enerzijds gaat het om zaken van veelal praktische aard: afspraken schrappen, werk verzetten, kleren wassen. Maar ook: een korte wandeling maken, gesprekken voeren met vrienden, mails beantwoorden, overpeinzingen noteren.

Anderzijds gaat het om de realiteit onder ogen durven te zien. Vanaf vrijdag 25 februari, de dag waarop Joep verdween, is er onderlinge steun. Dat lezen we. Dat horen we. We zijn elkaars stormharingen en scheerlijnen. Moet ook. Anders vallen we om van verdriet. Tegelijkertijd ervaren we dat het samenzijn verdooft.

Als we dag en nacht tafel, koffie en tranen delen, voelen we de rauwe werkelijkheid minder. Joep zou zeggen: durf haar aan te kijken. In dat besef benaderen we stapje voor stapje het onzegbare. Ieder in z’n eigen tempo. Aarzelen mag. Teruglopen ook. Verdriet volgt geen vaste route.

Vanzelfsprekend blijven we elkaar ook veel opzoeken. In Joeps huis, waar Mech en Daniël zijn. Op de Walpoort. In Eindhoven, waar zijn vader en moeder wonen. In de Verkadefabriek, de culturele huiskamer van Joep. En telkens concluderen we: wat zijn er onvoorstelbaar veel mensen die van Joep houden.

Al jullie steun komt aan. De mails, telefoontjes, ontmoetingen. Wat ze onderstrepen: er is veel liefde in de wereld – hoeveel kou sommigen in dit land ook aanwakkeren.

Tot slot: wat troost biedt, is muziek. Dat wist ook Joep. Veel singersongwriters en groepen putten inspiratie uit rivieren, meren en zeeën. Voor Joep is er evenwel maar één ferryman: Bruce Springsteen. We luisteren naar ‘The River’. Zetten de ramen open. En de muziek harder, opdat Joep het hoort – waar hij ook is.

* De verschijningsfrequentie van deze blog is onregelmatig. Vanaf vandaag zullen we proberen om elke twee dagen een korte, nieuwe blogtekst te publiceren. Als er relevant nieuws is dat niet kan wachten, zullen we dat vanzelfsprekend tussentijds melden.

Meer ...

Dag zes, woensdag 2 maart 2011

Wed, 02 Mar 2011 23:26:00 GMT

Tot nu toe hebben we summier bericht over de vermissing van Joep. Vanaf donderdag 3 maart zullen we die terughoudendheid enigszins laten varen.

Joep heeft in de week voor zijn vermissing met veel mensen contact gehad. Vooral in Den Bosch, maar ook op het Cement Festival in Maastricht. Van die laatste dagen is een tijdslijn opgesteld, waaruit goed valt te destilleren waar hij was en met wie hij sprak.

De vraag die alle schriftelijke en mondelinge contacten domineert, is:hoe – en wanneer – heeft Joep tot zijn laatste vermoede stap kunnen komen? Was het weloverwogen of was het in een impuls? In alle oprechtheid: wij weten het niet. Of beter gezegd: ondanks de zorgen die Joep heeft, conflicteren zijn karakter en liefde voor Daniël, Mech, familie, Mieke en vrienden met de veronderstelde zelfdoding. Er zijn tal van hypotheses.Een misdrijf wordt vrijwel uitgesloten.Welke theorieën en reconstructies kloppen en welke niet, doet feitelijk niet terzake. Wat telt, is dat deze onzekerheid eindigt.

Eerder is op deze blog waardering uitgesproken voor politie en andere hulpdiensten. Hun inspanningen en betrokkenheid zijn groot. Dat geldt ook voor het stadsbestuur van Den Bosch, de media en de NVJ/NVF.

Een kleine ‘ploeg’ van vrienden biedt steun met denk- en daadkracht. Zij doen dat in het huis van Joep, vanwaaruit alle stappen worden ondernomen. Er is zorg voor zoon Daniël, zijn lief Mech en ex-geliefde Mieke, maar ook voor de ouders, zussen en broer van Joep.

Wj houden elkaar op de been. Dat lukt redelijk tot goed. De sfeer: ‘Het lijkt op een weekkaart van Six Flags’ werd vandaag opgemerkt. Diepte, hoogte, bochten en bovenal onvoorspelbaarheid. De een belt boven op Joep z’n werkkamer, de ander bakt eieren voor de hele ploeg, de volgende dweilt de gang, een ander breekt in tranen, weer een ander stut de sfeer met galgenhumor.

Enerzijds is de hoop dat Joep nog leeft niet verdwenen. Anderzijds groeit de twijfel dat zijn vermissing goed afloopt. Die twee uitersten kunnen binnen een dag vele malen stuivertje wisselen. Uiteraard lopen de verschillende belevingen van de betrokkenen niet met elkaar in de pas – dat hoeft ook niet.

Niet genoeg kan worden benadrukt hoeveel kracht we putten uit de indrukwekkende hoeveelheid blijken van medeleven. Telefoontjes, sms’jes, mails – een karrenvracht medemenselijkheid waaruit de betekenis van Joep voor velen valt af te lezen. Dat maakt stil.

We willen iedereen bedanken voor alle steun die tot nu toe is geboden. Joep, die zich kan opwinden over hoe de vlag erbij hangt in Nederland, ziet zijn hoop bevestigd: liefde en betrokkenheid zijn nog niet uit dit land verdwenen.

Dankjewel.
Meer ...

Dag vijf, dinsdag 1 maart 2011

Tue, 01 Mar 2011 19:24:00 GMT

Vandaag zijn er geen nieuwe feiten te melden.
Meer ...

Zoekactie levert geen resultaat op

Mon, 28 Feb 2011 21:05:00 GMT

De derde zoekactie die maandag door de politie is uitgevoerd heeft niet tot resultaat geleid. Naar aanleiding van het zogeheten sonar-onderzoek van zondag en de inzet van expert-honden, heeft de politie een aantal plaatsen nader onderzocht. Op het eind van maandagmiddag heeft een woordvoerder laten weten dat de onderzoeksmogelijkheden voor de politie voor dit moment uitgeput zijn.

De komende dagen wordt de omgeving in de gaten gehouden. Familie en vrienden wachten nieuwe concrete aanwijzingen af en spreken hun waardering uit voor de intensieve inzet en persoonlijke betrokkenheid van het politieteam tot nu toe.

De reacties via twitter en de website zijn hartverwarmend en vormen een grote steun voor familie en vrienden.
Meer ...

Joep Lennarts Vermist

Sun, 27 Feb 2011 16:19:00 GMT

Sinds vrijdag 25 februari wordt fotograaf Joep Lennarts [53] uit Den Bosch vermist. Die dag is hij ’s ochtends tussen 04.00 en 08.00 uur vanaf zijn huisadres vertrokken. Rond 08.30 uur hebben voorbijgangers zijn auto zien staan op het fietspad bij de Hedelse brug nabij Café Treurenburg. Sindsdien ontbreekt elk spoor van Joep.

Wie informatie heeft over Joep z’n mogelijke verblijfplaats of hem na vrijdag 25 februari 04.00 uur heeft gezien, wordt dringend verzocht contact op te nemen met de politie: 0900 – 8844.

Donderdagmiddag 24 februari heeft Joep op zijn kantoor in de Bossche binnenstad gewerkt. Met zijn zoon Daniël heeft Joep thuis gegeten. Van 19.00 tot 21.15 uur was Joep in de Verkadefabriek in Den Bosch voor een vergadering. Na afloop is hij op de fiets naar huis gegaan. Daniël heeft hem om 01.00 uur slapend in bed gezien. Tot 04.00 uur heeft Daniël zijn vader niet uit huis horen vertrekken.

Joep is met zwarte bril vertrokken zonder contactlenzen, geld, paspoort of medicijnen. Evenmin heeft hij thuis of elders een bericht achtergelaten.

Vrijdagmiddag 25 februari is de politie een onderzoek in de omgeving van de Hedelse brug begonnen. Vooralsnog wordt de kans op een misdrijf klein geacht.

Zowel familie en vrienden als politie nemen de vermissing van Joep uiterst ernstig. De vindplaats van zijn auto – nabij het water – heeft een onderzoek versneld.

Meer ...